Πρωτοπρεσβ. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος
Κυριακή τοῦ Πάσχα 12-04-2026
Ἀδελφοί μου ἀγαπητοί καί περιπόθητοι,
ΧΡΙCΤΟC ΑΝΕCΤΗ !
Κατά τόν ἅγιο Μακάριο τόν Πάτμιο, τόν Καλογερᾶ καί Ἐθνοδιδάσκαλο[1], σκοπὸς τοῦ ἀπείρου ἐλέους τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ἀνάβαση τοῦ ἀνθρώπου στὴν πρώτη τιμή, ἡ κληρονομιά τῆς μεγάλης Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν. Κι αὐτό γιατί; Γιὰ νὰ μᾶς κάνει συμμέτοχους καὶ κληρονόμους τῆς δικῆς Του δόξας˙ γιὰ νὰ χαρίσει τὴν δικαιοσύνη, πού μέ τήν παρακοή ἔχασε ὁ παλαιὸς Ἀδάμ˙ γιὰ νὰ μᾶς ἀναγεννήσει στὴ νέα ζωὴ, τὴν μακάρια καὶ αἰώνια, κατὰ σύγκριση τῆς ὁποίας, αὐτή ἐδῶ ἡ ἐπίγεια ζωὴ εἶναι νεκρή. Τό αἴτιο τῆς σημερινῆς χαρᾶς λάμπει περισσότερο καὶ ἀπ’ αὐτές τίς ἡλιακές ἀκτῖνες, ἐπειδὴ εἶναι ἡ ζωντανὴ ἐλπὶδα μέσῳ τῆς κοινῆς Ἀνάστασης, τῆς ὁποίας ἀξιωνόμαστε, ὄχι παραδειγματικῶς, ἀλλὰ δραστικῶς, δηλ. μὲ τὸ Αἷμα καὶ τὸν θάνατο τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ. Καθώς ὁ μακάριος Παῦλος ἔλεγε πρὸς τούς Φιλιππισίους· «τό πολίτευμά μας εἶναι στούς οὐρανούς, ἀπ’ ὅπου περιμένουμε τόν Σωτήρα, τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ὁ Ὁποῖος θά μετασχηματίσει τό ταπεινό αὐτό σῶμα μας, ὥστε νά γίνει ὁμοιόμορφο μέ τό σῶμα τῆς δόξας Του»[2]. Ὡς κοινός Σωτήρας καὶ Κεφαλή ὅλων θ’ ἀναστήσει, θ’ ἀξιώσει κι ἐμᾶς, τὰ μέλη, τῆς δόξας Του. Ἀπό ’δῶ ἀκολουθεῖ νά γνωρίζουμε τὴν σημερινὴ ἑορτή τῆς Ἀνάστασης, ὄχι μόνο διαφορετικὴ ἀπό τίς ἄλλες ἑορτές, ὅσο διαφέρει ὁ ἥλιος ἀπὸ τ’ ἀστέρια, ἀλλ’ ἀκόμη νὰ εἶναι καὶ βεβαίωση τῆς Πίστεώς μας, καθὼς τὸ ἀποδεικνύει ἡ μεγαλόφωνη σάλπιγγα τοῦ Πνεύματος, ὁ μακάριος Παῦλος˙ «ἄν, ὅμως, ὁ Χριστός δέν ἀναστήθηκε, τότε εἶναι κενό (ἄδειο) τό κήρυγμά μας, κενή (ἄδεια) καί ἡ πίστη μας»[3].
Παρόμοια θεολογεῖ καὶ ὁ μακάριος Νεῖλος, λέγοντας ὅτι «ἡ ἀνάσταση εἶναι δεύτερη ψυχή στούς ἀνθρώπους, πού διεγείρει πρός τίς πράξεις τῆς ἀρετῆς». Ὥστε, ἀνίσως σηκώσεις αὐτὴ τὴν ἀληθινὴ ἐλπίδα ἀπὸ τὸν ἀνθρώπινο βίο, τότε αὐτός ἀπομένει νεκρός καὶ ἀνενέργητος σέ κάθε θεάρεστο ἔργο. Ὁ ἴδιος Ὅσιος ἀποκαλεῖ τήν Ἀνάσταση τὸ κεφάλαιο τῆς πρόνοιας τοῦ Χριστοῦ. Καί τὸ αἴτιο εἶναι ὅτι ξυπνᾶ τὴν ψυχὴ σ’ εὐχαριστία τοῦ Εὐεργέτη, ἐνθυμούμενη τὸ κεφάλαιο τῆς δικῆς Του πρόνοιας.
Γι’ αὐτό, μὲ πολλὴ σπουδὴ οἱ θεόσοφοι Πατέρες συστήνουν αὐτό τὸ πολυτίμητο καὶ ἀληθέστατο δόγμα τῆς Πίστεως, τὴν Ἀνάσταση. Τὸ καύχημα τῆς Δαμασκοῦ, ὁ ὅσιος Ἰωάννης, λέγει· «Ὁ παντοδύναμος Θεὸς, πού στήν ἀρχή συνέστησε τό σῶμα ἀπό τό χῶμα τῆς γῆς, παρ’ ὅλο πού αὐτό ἔχει ἀναλυθεῖ καί ἐπιστρέψει στήν γῆ, ἀπό τήν ὁποία λήφθηκε, σύμφωνα μέ τήν ἀπόφαση τοῦ Δημιουργοῦ, δέν ἀδυνατεῖ πάλι νά τό ἀναστήσει». Ἀφοῦ ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο ἐκ τοῦ μὴ ὄντος, μπορεῖ νὰ τὸν ἀναστήσει ἐκ τοῦ ὄντος. Ἀποδεικνύει ὁ ὅσιος ὅτι ἡ Ἀνάσταση εἶναι μιά ζωντανὴ ἀπόδειξη τῆς πρόνοιας καὶ τῆς δικαιοσύνης τοῦ Θεοῦ, ἐπειδή βλέπουμε κατά τήν παρούσα ζωή πολλούς δίκαιους, πού περνοῦν πτωχική ζωή, νά ἀδικοῦνται, νά ζημιώνονται καί νά βλάπτονται, καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος πολλούς ἁμαρτωλοὺς καὶ ἄδικους νά περνοῦν ζωή μὲ πλούτη, δόξες, τρυφές καὶ ἄλλες ἀπολαύσεις.
Ἀνίσως δὲν ὑπῆρχε Ἀνάσταση, τότε οὔτε Θεός, οὔτε πρόνοια, οὔτε δικαιοσύνη, θὰ ὑπήρχαν. Διότι, ἀφοῦ ὁ Θεὸς εἶναι κοινὸς Πατέρας ὅλων, πῶς τὸ ὑποφέρει ἡ πρόνοιά Του, ἡ δικαιοσύνη Του, τὸ ἕνα ἀπὸ τά παιδιά Του νὰ ταλαιπωρεῖται μὲ μιά ἄκρα φτώχεια, ἐνῶ τὸ ἄλλο νά εἶναι μὲ μιά ἄνεση καὶ τρυφὴ πλούτου; Πῶς τὸ ὑποφέρει ἡ παντοδυναμία Του νὰ βλέπει τὸν ἀδύνατο νὰ ταλαιπωρεῖται ἀπὸ ἕνα σκληρό καὶ τυραννικό χέρι ἑνὸς πλουσίου;
Ὑπάρχει, λοιπόν, Ἀνάσταση. Ὑπάρχει, γιὰ νὰ δώσει ἡ δίκαιη κρίση τοῦ Θεοῦ τοὺς μισθοὺς τῶν ἔργων τοῦ καθενός. Ὑπάρχει Ἀνάσταση, γιά νὰ γνωρίσει ὁ ἄδικος καὶ πλεονέκτης πώς δὲν κέρδισε τίποτ’ ἄλλο ἀπὸ τίς ἀδικίες του, παρά μιά αἰώνια κόλαση. Ὑπάρχει Ἀνάσταση, γιὰ νὰ γνωρίσει ὁ ὑβριστής, ὁ καταφρονητής, ὁ δυνάστης τῶν πτωχῶν, ὅτι, ἐξαιτίας τῆς πρόσκαιρης ἐκείνης καταφρόνησης, πού ἔδειξε στὸν σύνδουλό του, ἀπολαμβάνει μιά αἰώνια τιμωρία. Ὑπάρχει Ἀνάσταση, γιὰ νὰ γνωρίσουν οἱ σαρκικοί, οἱ πόρνοι, οἱ μοιχοί, οἱ ὁμοφυλόφιλοι, οἱ μέθυσοι καὶ οἱ γαστρίμαργοι, ὅτι ἐκεῖνες οἱ ἡδονές τοὺς προξένησαν μιά κάμινο ἄσβεστη, μιά φλόγα ἀκοίμητη. Ὑπάρχει Ἀνάσταση, ἡ παρηγοριά τῶν πτωχῶν, τῶν γυμνῶν, τῶν ὀρφανῶν, τῶν καταφρονεμένων, τῶν ὑβρισμένων, τῶν ἀδικημένων, γιὰ νὰ γνωρίσουν ὅτι ἐκείνη ἡ φτώχεια, ἐκείνη ἡ ὑπομονὴ, πού ἔδειξαν στίς ἀνάγκες τους, τοὺς γέννησε μιά χαρὰ παντοτεινή, μιά δόξα ἀκατανόητη, μιά συναναστροφή μέ Ἀγγέλους καὶ Ἁγίους ἀδιάκοπη.
Ἐπικαιρoποιώντας τόν λόγο μας, δικαίως, εὐλόγως καί εὐστόχως θά λέγαμε ὅτι :
«Ὑπάρχει Ἀνάσταση, γιά νά ἐξοστρακιστεῖ ἡ παναίρεση τοῦ συγκρητιστικοῦ διαχριστιανικοῦ καί διαθρησκειακοῦ οἰκουμενισμοῦ. Ὑπάρχει Ἀνάσταση, γιά νά καταπατηθοῦν οἱ ποικίλες αἱρέσεις, ἴδιως αὐτές τοῦ Παπισμοῦ, Προτεσταντισμοῦ καί Μονοφυσιτισμοῦ. Ὑπάρχει Ἀνάσταση, γιά νά συντριβοῦν ὡς σκεύη κεραμέως ὅλες οἱ ἀντίχριστες θρησκεῖες, ἰδίως αὐτές τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ καί τοῦ Ἰσλάμ. Ὑπάρχει Ἀνάσταση, γιά νά πέσουν σέ βάραθρο καί βόθυνο ἡ μασονία καί ὁ διεθνής φρικώδης πανσιωνισμός. Ὑπάρχει Ἀνάσταση, γιά νά καταδικαστεῖ ἡ αἱρετική ψευδοσύνοδος τῆς Κρήτης. Ὑπάρχει Ἀνάσταση, γιά νά διαλυθεῖ ἡ ἐν Οὐκρανίᾳ ψευδοαυτοκέφαλη σχισματοαιρετική κοινότητα. Ὑπάρχει Ἀνάσταση, γιά νά κατισχυθεῖ ἡ Σκοπιανή σχισματοαιρετική ψευδοεκκλησία. Ὑπάρχει Ἀνάσταση, γιά νά διακοπεῖ καθολικῶς ἡ ἐκκλησιαστική κοινωνία μέ τούς πάσης φύσεως αἱρετικούς καί σχισματικούς. Ὑπάρχει Ἀνάσταση, γιά νά ἀποδοθεῖ στούς Θεοκτόνους καί Χριστοκτόνους Ἰούδα καί Ἑβραίους, κλήρο καί λαό, ἡ ἀπόλυτη εὐθύνη τῆς Σταυρώσεως τοῦ Χριστοῦ. Ὑπάρχει Ἀνάσταση, γιά νά ἀποκατασταθοῦν ὅλες οἱ ἀντιϊουδαϊκές-ἀντιεβραϊκές ἀναφορές τῶν λειτουργικῶν μας κειμένων. Ὑπάρχει Ἀνάσταση, γιά νά δοῦν τίς πληγές τοῦ Ἁγίου Σώματος τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ καί νά αἰσχυνθοῦν ὅσοι διώκουν, ἀφαιροῦν καί ἀποκαθηλώνουν τόν Σταυρό καί τόν Ἑσταυρωμένο ἀπό τήν θέση του πίσω ἀπό τήν Ἁγία Τράπεζα. Ὑπάρχει Ἀνάσταση, γιά νά θεωρεῖται ἡ θέα τῆς εἰκόνος τοῦ Ἑσταυρωμένου, ὄχι ὡς σκηνή βίας, ἐγκλήματος καί κακοποίησης, ὄχι ὡς «διαιώνιση τῆς στιγμιαίας καύχησης τοῦ Διαβόλου», ὄχι ὡς «παγίωση τῆς μιᾶς καὶ μοναδικῆς χρονικῆς στιγμῆς τῆς ‘’νίκης’’ τοῦ Διαβόλου κατὰ τοῦ Χριστοῦ», ἀλλά ὡς ἡ ἄρρητη, ἀπερινόητη καί διηνεκῆς νίκη τῆς Ἑσταυρωμένης Ἀγάπης, τοῦ Σταυρωθέντος καί Ἀναστάντος Θεανθρώπου Χριστοῦ κατά τοῦ Διαβόλου και ὑπέρ τοῦ κόσμου. Ὑπάρχει Ἀνάσταση, γιά νά νεκρωθεῖ ἡ πυρετώδης προετοιμασία γιά τόν κοινό, διαχριστιανικό καί σέ σταθερή ἡμερομηνία συνεορτασμό τοῦ Πάσχα μεταξύ οἰκουμενιστῶν ἐκ τῶν ὀρθοδόξων καί αἱρετικῶν. Ὑπάρχει Ἀνάσταση, γιά νά παραμείνει ἀναλλοίωτο, ἀμετάβλητο καί ἀκαινοτόμητο τό Σύμβολο τῆς Πίστεως Νικαίας-Κων/λεως ἀπό ὁποιαδήποτε οἰκουμενιστική ἀλλοίωση, μετάλλαξη καί διαστρέβλωσή του. Ὑπάρχει Ἀνάσταση, γιά νά ἀποκατασταθεῖ, τιμηθεῖ, ἐφαρμοστεῖ καί λάβει τό κύρος πού τῆς ἀξίζει ἡ ἁγιοπνευματική, ἱεροκανονική καί ἁγιοπατερική διακοπή μνημονεύσεως/ἀποτείχιση. Ὑπάρχει Ἀνάσταση, γιά νά νεκρωθεῖ ὁ κολοφῶν τῶν ἁμαρτημάτων, τό αἴσχιστο πάθος τῆς ὁμοφυλοφιλίας (σοδομισμοῦ – κιναιδισμοῦ) μαζί μέ τόν «γάμο» ὁμοφυλοφίλων καί τήν υἱοθεσία τέκνων ἐξ αὐτῶν. Ὑπάρχει Ἀνάσταση, γιά νά ἀποκρουστεῖ ἡ ἐμβολιολαγνεία καί ἡ μασκοφορία. Ὑπάρχει Ἀνάσταση, γιά νά ἀποτιναχθεῖ ἡ ἄυλη πραγματικότητα, ἡ ψηφιακή ἐποχή καί ἡ Τεχνητή Νοημοσύνη (ΑΙ) καί νά ἐπικρατήσει ἡ Θεανθρώπινη Νοημοσύνη τοῦ Χριστοῦ. Ὑπάρχει Ἀνάσταση, γιά νά ἀκυρωθεῖ ἡ ὑποχρεωτική νέα ψηφιακή ταυτότητα καί ὁ ἀναγκαστικῶς ἐπιβαλλόμενος ἀπρόσωπος «Προσωπικός Ἀριθμός». Ὑπάρχει Ἀνάσταση, γιά νά παύσουν οἱ πόλεμοι σέ Οὐκρανία, Γάζα, Ἰράν, Μέση Ἀνατολή καί ὅπου ἀλλοῦ. Ὑπάρχει Ἀνάσταση, γιά νά κάμψει γόνυ ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα ἐνώπιον τοῦ μοναδικοῦ, ἀληθινοῦ καί ἀποκλειστικοῦ Μεσσία της, ἐνώπιον τοῦ ἑστηκότος καί ἑσφαγμένου Ἀρνίου, ἐνώπιον τοῦ Σταυρωθέντος καί Ἀναστάντος Θεανθρώπου Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ! Ὑπάρχει Ἀνάσταση, γιά νά ἐπικρατήσει παντοῦ καί πάντοτε καί νά θριαμβεύσει ἡ Ἁγία Ὀρθοδοξία»!
Βλέπεις, λοιπόν, γιὰ πόσα αἴτια εἶναι ἀνάγκη νὰ γίνει Ἀνάσταση; Βλέπεις πόση χαρά, πόση ἄνεση, πόση παρηγοριά γεννᾶ στίς ψυχές τῶν δυστυχισμένων καὶ καταφρονεμένων πτωχῶν καί τῶν εὐσεβῶν καί ἐνσυνειδήτων ἀποτειχισμένων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν αὐτή ἡ χαρμόσυνη ἡμέρα;
Πολύ καλά κάνει ὁ προφητάναξ Δαβίδ, ποὺ μᾶς τὴν βεβαιώνει, λέγοντας˙ «ἀποστέλλεις τό πνεῦμα σου καί ἀναδημιουργοῦνται, καί ἀνακαινίζεις τό πρόσωπο τῆς γῆς»[4]. Πλέον καθαρώτερα καί μέ μεγαλύτερη φωνή προεκήρυξε αὐτή τήν ἡμέρα ὁ μεγαλοφωνότατος τῶν προφητῶν Ἠσαΐας, λέγοντας˙ «οἱ νεκροί θ’ ἀναστηθοῦν καί θά ἐγερθοῦν ὅλοι ὅσοι βρίσκονται στά μνήματα καί θά εὐφρανθοῦν ὅσοι βρίσκονται στή γῆ»[5]. Καὶ ὁ ̓Απόστολος τῶν ἐθνῶν μακάριος Παῦλος λέγει γι’ αὐτή τὴν ἡμέρα˙ «πρέπει αὐτό τό φθαρτό σῶμα νά ἐνδυθεῖ ἀφθαρσία, καί τό θνητό αὐτό σῶμα νά ἐνδυθεῖ ἀθανασία»[6]. Ὤ θαυμαστές μαρτυρίες! Ὤ ζωντανές ἀποδείξεις τῆς δικῆς σου ἀνάστασης, ἄνθρωπε!
Ἄς ἀποδώσουμε, λοιπόν, κατὰ τὸν Θεολόγο Γρηγόριο, στήν εἰκόνα τὸ κατ’ εἰκόνα, τήν πρώτη στολή τῆς ψυχῆς, τήν πρώτη ἀθωότητα. Ἄς τιμήσουμε τὸ ἀρχέτυπο. Κι αὐτό γίνεται, ὅταν μιμηθοῦμε τὰ φιλάνθρωπα σπλάγχνα τοῦ Πλάστη Θεοῦ, τό μεγαλόδωρο στὰ χαρίσματα, τό συμπαθητικό σ’ αὐτοὺς, πού μᾶς ἀδίκησαν, τὸ εἰρηνικό στοὺς ἐχθροὺς. Κι ἔπειτα γινόμαστε ὅπως ὁ Χριστός καὶ ὁ Χριστὸς ὅπως ἐμεῖς. Ἄς γίνουμε θεοὶ κατά Χάριν μὲ τὴν ἐλεημοσύνη, μὲ τὴν καθαρότητα τῆς ζωῆς, γιά τήν ἀγάπη Ἐκείνου, ποὺ ἔγινε γιά μᾶς ἄνθρωπος. Ἄς λαμπροφορέσουμε μέ πλούσια ἔργα. Ἄς στολίσουμε τὴν ψυχὴ σήμερα, γιὰ τὴν ἀγάπη Ἐκείνου, πού ἔγινε πτωχὸς γιά μᾶς. Ἄς ἀποδιώξουμε σήμερα μέσα ἀπὸ τὴν καρδιά κάθε δουλικὴ ἐπιθυμία, γιά τήν ἀγάπη Ἐκείνου, πού ἔλαβε δούλου μορφή, γιὰ νὰ μᾶς τιμήσει μὲ τὴν πρώτη ἐλευθερία. Ἑορτὴ χαρᾶς, ἡμέρα πανηγύρεως ἑορτάζουμε σήμερα. Ἄς λυπήσουμε τὸν κοινὸ ἐχθρό, ἀποστρεφόμενοι ὅλα τὰ ἔργα του. Ἄς χαροποιήσουμε τόν κοινό Σωτῆρα, τὸν κοινὸ ἐλευθερωτή, Ἐκεῖνον, πού χαροποίησε τοὺς προπάτορες κάτω στὸ ἅδη, μέ ἔργα χριστιανικά. Ἑορτή νίκης πανηγυρίζουμε σήμερα. Ἄς νικήσουμε κάθε πάθος, κάθε χθαμαλό φρόνημα, κάθε μέθη, κάθε γαστριμαργία, κάθε αἰσχρή ἐπιθυμία, γιὰ νὰ στενάξει σήμερα ὁ ἅδης, ὄχι μόνο μὲ τὴ νίκη, πού ἔλαβε ἀπὸ τὸν ἀναστάντα Δεσπότη Χριστό, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴ νίκη, πού τοῦ δίνουμε ἐμεῖς, οἱ δοῦλοι Του. Ἄς δείξουμε μὲ λαμπρά ἔργα ὅτι γιά μᾶς ἄνοιξε ὁ Παράδεισος. Ἄς δείξουμε ὅτι εἴμαστε τέκνα ἐκείνων τῶν προπατόρων, πού ἑορτάζουν στὸν οὐρανὸ τὴν κοινὴ ἐλευθερία. Κι ἔπειτα μὲ ἔργα χριστιανικὰ ἄς εὐχαριστήσουμε τοὺς κόπους, τοὺς ἱδρῶτες, τὰ Πανάγια Αἵματα Ἐκείνου, πού καταδέχτηκε νά χύσει τόσο πέλαγος ἐλεημοσύνης σ’ ἐμᾶς τοὺς ἀχάριστους δούλους. Ἄς εὐχαριστήσουμε Ἐκεῖνον, πού ἐλευθέρωσε μέσα ἀπὸ τὰ καταχθόνια τοῦ ἅδη ἐμᾶς, τοὺς προπάτορες, τοὺς συγγενεῖς καὶ τοὺς φίλους μας.
Καὶ ἄς φωνάξουμε ὅλοι μέσα ἀπὸ τὰ σπλάγχνα μας : «Χριστέ Βασιλιά, Υἱέ Μονογενές τοῦ προάναρχου Πατέρα, νικητά καί τροπαιοῦχε τοῦ θανάτου, ἀρχηγέ τῆς ζωῆς καὶ τῆς ἀνάστασης, χάρισε καὶ σ’ ἐμᾶς σήμερα τήν χαρὰ ἐκείνη, πού ἔδωσες σ’ ἐκείνους, πού Σέ πίστεψαν μέσα στὸν ἅδη. Δός μας δύναμη νά νικήσουμε τόν κοινό ἐχθρό καὶ πολέμιο. Στεῖλε μιά ἀκτῖνα φωτός, γιά νὰ ἔχουμε μπροστά στα μάτια μας πάντοτε τὴν ἄπειρη εὐεργεσία καὶ Χάρι, πού μᾶς δίνει ἡ σημερινή Σου Ἀνάσταση. Καὶ τέλος, ἀξίωσέ μας στόν καιρό τῆς ἀνάστασης νὰ βρεθοῦμε ἐνδεδυμένοι μέ ἔργα λαμπρά τῆς ἀνάστασης, γιά νά δοξάζεται τό Πανάγιό Σου Ὄνομα στούς ἀπέραντους αἰῶνες. Ἀμήν»!
ΧΡΙCΤΟC ΑΝΕCΤΗ !
ΑΛΗΘΩC ΑΝΕCΤΗ Ο ΚΥΡΙΟC!
ΑΓΙΟΝ ΠΑCΧΑ 2026
[1] ΑΓΙΟΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΠΑΤΜΙΟΣ, «Λόγος εἰς τήν λαμπροφόρον ἡμέραν τοῦ Ἁγίου Πάσχα». ἐν Εὐαγγελικῇ σάλπιγγι, ἐκδ. Σταματίου Νικολαΐδου, Ἀθήναις 1867, σσ. 137-141.
[2] Φιλ. 3, 20-21.
[3] Α΄ Κορ. 15, 14.
[4] Ψαλμ. 103, 30.
[5] Ἠσ. 26, 19.
[6] Α΄ Κορ. 15, 53.