Ἡ περίπτωση τῶν Τυχικοῦ ἐν Πάφῳ, Δήμου Σερκελίδη καί τῶν ἐν Θεσσαλονίκῃ διακοψάντων τήν μνημόνευση
πρωτοπρεσβ. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος
17-09-2025
Εἰσαγωγή
Μέ ἀφορμή τήν ἀνακίνηση τοῦ ζητήματος τοῦ ἐν Πάφῳ Τυχικοῦ, καθώς ἡ «σύνοδος» τοῦ Φαναρίου, ὕστερα ἀπό ἄσκηση ἐκκλήτου[1] τοῦ τελευταίου πρός τόν «πατριάρχη» Βαρθολομαῖο, τόν προσκάλεσε νά παρουσιαστεῖ ἐνώπιόν της περί τά μέσα Ὀκτωβρίου[2], ἄς μᾶς ἐπιτραπεῖ νά παρουσιάσουμε μέ ἀγάπη καί ἀλήθεια τήν τοποθέτησή μας ἐπί τοῦ θέματος, τό ὁποῖο δυστυχῶς ἀντιμετωπίζεται μέ ὁποιονδήποτε ἄλλον τρόπο, ἐκτός ἀπό τόν καθαρά ἁγιοπατερικό. Ἡ τοποθέτησή μας βασίζεται στήν διδασκαλία τῆς Ζ΄ Ἁγίας καί Οἰκουμενικῆς Συνόδου[3] (787) περί τοῦ τρόπου ἀποδοχῆς αἱρετικῶν κληρικῶν στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.
1. Ποιοί ὀνομάζονται αἱρετικοί, σύμφωνα μέ τήν Ζ΄ Ἁγία καί Οἰκουμενική Σύνοδο;
Ὁ ὅρος «αἱρετικός» δέν εἶναι μονοσήμαντος. Μ’ αὐτόν δέν χαρακτηρίζονται μόνο γενικῶς οἱ αἱρετικές κοινότητες, πού ἀπεκόπησαν ἀπό τό ἐνιαῖο ἐκκλησιαστικό σῶμα, λόγῳ τῆς παγιώσεώς τους σέ συγκεκριμένες αἱρετικές δογματικές διδασκαλίες (ὅπως ὁ Παπισμός, ὁ Προτεσταντισμός καί ὁ Μονοφυσιτισμός). Ὁ ὅρος ἔχει διπλή νοηματοδότηση, ἡ ὁποία προκύπτει ἀπό τήν διάκριση τῶν αἱρετικῶν σέ συνοδικά ἀκατάκριτους ἀπό τήν μία πλευρά καί συνοδικά κεκριμένους ἤ ἐληλεγμένους ἀπό τήν ἄλλη.
Ὡς αἱρετικοί, σύμφωνα μέ τό πνεῦμα τῆς Ζ΄ Ἁγίας καί Οἰκουμενικῆς Συνόδου[4], χαρακτηρίζονται μόνον κανονικά Ὀρθόδοξοι Ἐπίσκοποι, μέλη τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἐκτραπεῖ «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ»[5], πεισματικά, ἀμετανόητα καί σέ μεγάλο βαθμό σέ αἱρετικές νεο-διδασκαλίες καί πράξεις, οἱ ὁποῖες εἶναι καταφανῶς ἀντίθετες μέ τίς Ἅγιες Γραφές καί τήν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας. Ἑπομένως, ὁ ὅρος «αἱρετικός», ὅποτε χρησιμοποιεῖται ἀπό τήν Ζ΄ Ἁγία καί Οἰκουμενική Σύνοδο, ἀφορᾶ μή καταδικασμένους συνοδικά ἑτεροφρονοῦντες ἐπισκόπους.
2. Ἀποτελοῦν μέλη τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ;
Ἀναπόφευκτα τίθεται τό ἐρώτημα : Οἱ αἱρετικοί αὐτοί, ἀλλά ἀκόμα συνοδικά ἀκατάκριτοι ἐπίσκοποι, ἐξακολουθοῦν νά εἶναι μέλη τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ;
Ἡ ὀρθή πίστη εἶναι ἐκείνη, πού συνιστᾶ τήν Ἐκκλησία, δηλ. τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἡ συγκολλητική οὐσία, μέ τήν ὁποία κανείς προσκολλᾶται στό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Συνεπῶς, καθένας, πού συστηματικά καί ἀμετανόητα, ἐνῶ τοῦ ὑποδεικνύεται ἐπανειλημμένα τό σφάλμα του, συνεχίζει νά ἐνστερνίζεται καί νά ἐφαρμόζει νόθα πίστη, θέτει τόν ἑαυτό του ἐκτός Ἐκκλησίας μέ τήν ἀμετανοησία του αὐτή καί δέν ἀποτελεῖ μέλος τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ. Ἡ αἵρεση εἶναι θανάσιμο ἁμάρτημα, πού ἀποκόπτει ἀπό τόν Σωτῆρα Χριστό, καί συνεπῶς οἱ αἱρετικοί ἐπίσκοποι δέν λαμβάνουν Πνεῦμα Θεοῦ ἀπό τά Ἱερά Μυστήρια. Ἡ συμμετοχή τους σ’ αὐτά δέν τούς ὠφελεῖ σέ τίποτε, ἀλλά εἶναι «εἰς κρίμα καί κατάκριμα»[6], ὅπως στήν περίπτωση τοῦ προδότου Ἰούδα, ὁ ὁποῖος κοινώνησε τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Διδασκάλου πρίν τήν προδοσία καί ἀμέσως μπῆκε ὁ Σατανᾶς μέσα του[7]. Κι αὐτοί μέ τήν διαστρέβλωση τοῦ Λόγου, τό ἴδιο κάνουν. Προδίδουν τόν Θεάνθρωπο Χριστό. Στερημένοι ἀπό τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ καί μή ὄντες μέλη τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά μόνο τῆς ἀνθρωπίνης διοικούσης ψευδοεκκλησίας, τήν θέση τοῦ Πνεύματος τήν καταλαμβάνει τό πονηρό πνεῦμα, τό πνεῦμα τοῦ κόσμου, καί συνεπῶς καταλήγουν νά εἶναι ἐνσωματωμένοι – ἐντειχισμένοι μέ τόν κόσμο τῆς ἁμαρτίας (δηλ. ἐκκοσμικευμένοι) καί νά διακατέχονται ἀπό πνεῦμα πονηρίας καί πλάνης.
3. Χάρισμα καί ἀξίωμα. Θεϊκό καί ἀνθρώπινο στοιχεῖο. Χάρις Θεοῦ καί διοικούσα «ἐκκλησία».
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι Θεανθρώπινος ὀργανισμός. Ἔχει καί θεϊκό (ἄκτιστο) καί ἀνθρώπινο (κτιστό) στοιχεῖο. Ἕνας κανονικός, Ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος φέρει ἀποστολική διαδοχή, καί αὐτό σημαίνει ὅτι τό ἀνθρώπινο στοιχείο του, δηλ. τό ἀξίωμα τοῦ Ἐπισκόπου κατά τό ἀνθρώπινο καί ἐντός τῆς διοικούσης ἐκκλησίας, ἔχει καί τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ, τό χάρισμα, πού εἶναι τό θεϊκό στοιχείο. Στήν ἀποστολική διαδοχή τό ἀξίωμα συνυπάρχει καί ταυτίζεται μέ τό χάρισμα, διατηρώντας μέ τόν τρόπο αὐτόν τόν Θεανθρώπινο χαρακτήρα τῆς Ἐκκλησίας. Ὅταν ἕνας Ἐπίσκοπος συνεχῶς καί συστηματικά διδάσκει καί πράττει αἵρεση, ἔχει τελικά χάσει στήν πραγματικότητα τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ καί συνεπῶς στήν περίπτωση αὐτή ἔχει ἐπέλθει διάσπαση μεταξύ ἀξιώματος καί χαρίσματος. Μέ ἄλλα λόγια, χάνεται ἡ ἀποστολική διαδοχή. Γι’ αὐτό, ὁ 15ος Ἱερός Κανών τῆς ΑΒ΄ Συνόδου ἐπί ἁγίου Φωτίου τοῦ Μεγάλου, αὐτούς τούς ἀκατακρίτους αἱρετικούς Ἐπισκόπους τούς ἀποκαλεί ψευδεπισκόπους, διότι δέν εἶναι κανονικοί Ἐπίσκοποι. Εἶναι μέν ἐπίσκοποι κατά τούς τίτλους τῆς διοικούσης ψευδοεκκλησίας, δηλ. κατά τό ἀνθρώπινο, ἀλλά ὄχι ἐπίσκοποι τοῦ Χριστοῦ κατά τό θεϊκό. Ἡ συνοδική καταδίκη ἁπλῶς τούς καταργεῖ καί ἀπό ἐπισκόπους κατά τό ἀνθρώπινο, λόγῳ τῆς ἀμετανοησίας τους, ἀλλά αὐτοί ἔχουν ἤδη αὐτοκαταργηθεῖ ὡς ἐπίσκοποι τοῦ Χριστοῦ καί ἔχουν χάσει τήν ἀποστολική διαδοχή, πολύ πρίν ἀπό τήν συνοδική καταδίκη, λόγῳ τῆς αἱρέσεως, πού πεισματικά υἱοθέτησαν, κήρυξαν καί ἐφήρμοσαν.
4. Ἡ Πανορθόδοξη καί ἀλάνθαστη Σύνοδος τοῦ Οὐρανοῦ τῆς θριαμβευούσης Ἐκκλησίας
Στό σημείο αὐτό, θά πρέπει κανείς νά ὑπομνήσει ὅτι Ἐκκλησία δέν εἶναι μόνο ἡ ἐπί γῆς «στρατευομένη» Ἐκκλησία, ἀλλά καί ἡ ἐν οὐρανῷ «θριαμβεύουσα». Ὅσο οἱ Ἐπίσκοποι διαφυλάττουν τήν πίστη ἀλώβητη, διατηρώντας ἔτσι ἄθικτη τήν ἀποστολική διαδοχή, ἡ «στρατευομένη» Ἐκκλησία εἶναι ἑνωμένη σ’ ἕνα σῶμα, στό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, μέ τήν «θριαμβεύουσα». Ἄν, ὅμως, ἐκτραποῦν καί δέν ὑπάρχει ἄμεση καί ἔγκαιρη ἀποβολή τους ἀπό τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἀπό τήν «στρατευομένη» Ἐκκλησία, διά Συνόδου ἐπί γῆς, τότε παρεμβαίνει ἡ Πανορθόδοξη καί ἀλάνθαστη Σύνοδος τοῦ Οὐρανοῦ τῆς «θριαμβευούσης» Ἐκκλησίας, μέ Πρόεδρο τήν Ἁγία καί Ὁμοούσιο Τριάδα, μέλη τήν Κυρία Θεοτόκο, τούς πανευφήμους Ἀποστόλους, τούς ἁγίους Πατέρες καί ὅλους τούς Ἁγίους Παλαιᾶς καί Καινῆς Διαθήκης, καί πηγές κρίσεως τήν Ἱερά Παράδοση, τήν Ἁγία Γραφή, τό ἱερό καί ἅγιο Εὐαγγέλιο, τό ἱερό Πηδάλιο, τούς δογματικούς ὄρους καί τούς Ἱερούς Κανόνες τῶν Οἰκουμενικῶν καί Τοπικῶν Συνόδων καί τά συγγράμματα τῶν ἁγίων Πατέρων, γιά τήν θεραπεία τῆς καταστάσεως, ἡ ὁποία τούς καθαιρεῖ, ἀποκόπτοντάς τους ἀπό τό Σῶμα τῆς καθόλου Ἐκκλησίας. Ὁπότε παύουν νά εἶναι ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἄν καί παραμένουν μόνο τύποις καί ὄχι κατ’ οὐσίαν ἐπίσκοποι (ψευδεπίσκοποι) κατά τό ἀνθρώπινο στοιχείο καί μέλη τῆς διοικούσης ψευδοεκκλησίας, ἀφοῦ δέν ἔχουν ἀνθρώπινα συνοδικά καθαιρεθεῖ ἀκόμα. Καί αὐτή ἡ θεραπεία ἀπό τόν οὐρανό γίνεται ἄμεσα, διότι τό μολυσμένο ἀπό τήν αἵρεση μέρος τῆς Ἐκκλησίας πρέπει γρήγορα νά ἀφαιρεθεῖ ἀπό τό σῶμα της, γιά νά μήν παραμείνει καί ἐξαπλώσει τή νόσο τῆς αἱρέσεως, δηλ. τό κακό, καί στό ὑπόλοιπο ὑγιές σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Βλέπουμε, λοιπόν, γιά μιά ἀκόμη φορά ὅτι ὁ ἀφορισμός καί ἡ καθαίρεση δέν εἶναι πράξη τιμωρητική καί ἐκδικητική, χωρίς ἀγάπη γιά τόν συνάνθρωπο, ὅπως οἱ παναιρετικοί Οἰκουμενιστές διαλαλοῦν καί πολλοί ἀφελεῖς καί ἀδαεῖς νομίζουν, ἀλλά ἡ ἀπαραίτητη χειρουργική παρέμβαση ἀπό τήν Θεία Πρόνοια, ἐξαιτίας τῆς ἄπειρης ἀγάπης τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ μας γιά τό πλάσμα του, γιά νά μήν προκληθεῖ βλάβη στό ἔργο τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων.
Συμπερασματικά καί μέ ἁπλά λόγια, ἡ διοικούσα «ἐκκλησία» διά τῶν ἐπισκόπων της πρέπει πάντοτε νά διατηρεῖ τόν Θεανθρώπινο χαρακτήρα της, δηλ. τήν ἀποστολική της διαδοχή, τήν ταύτιση ἀξιώματος καί χαρίσματος Ἐπισκόπου, γιά ν’ ἀποτελεῖ ταυτόχρονα καί Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καί νά εὐεργετεῖται πάντοτε ἀπό τήν Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Προϋπόθεση γι’ αὐτό εἶναι οἱ ἐπίσκοποί της νά μήν ἐκτρέπονται σέ αἵρεση. Ἄν αὐτό συμβεῖ γιά ἕναν ἤ δύο ἤ, ἔστω, γιά ὁλιγάριθμους Ἐπισκόπους, οἱ ὑπόλοιποι Ἐπίσκοποι, πού συνιστοῦν τήν διοικούσα «ἐκκλησία» θά πρέπει νά παρέμβουν πάραυτα, ἐγκαλώντας τους καί ἐπαναφέροντάς τους στήν τάξη διά Συνόδου. Διότι, ἄν δέν τό πράξουν καί μείνουν ἀδιάφοροι, τότε, ὅπως τονίζουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες μας, μέσῳ τῆς κοινωνίας τους μέ τούς ψευδεπισκόπους, μολύνονται καί οἱ ἴδιοι, ἔστω καί ἄν διακατέχονται ἀπό ὀρθόδοξο πνεῦμα. Καί, τελικά, τό σύνολο τῆς Ἐκκλησίας περιπίπτει σέ μολυσμό. Καί μολυσμός σημαίνει ὅτι ἀλλοιώνεται τό ὀρθόδοξο φρόνημα καί ὅτι δέν ὑπάρχει πλέον ἁγιασμός αὐτῆς τῆς Ἐκκλησίας, ὅσο δέν καθαίρει τό σῶμα της ἀπό τήν αἵρεση. Ἡ ἄποψη ὅτι τό ἀνθρώπινο (κτιστό) στοιχείο τῆς Ἐκκλησίας, δηλ. ἡ διοικούσα «ἐκκλησία» καί οἱ πιστοί, πού κάνουν ἄκριτη καί ἀπροϋπόθετη ὑπακοή σ’ αὐτήν σέ ὅλα τά θέματα, ἔχει πάντοτε καί ὑπό ὁποιεσδήποτε συνθήκες μονίμως τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ καί ἄρα κατέχει τό ἄτρεπτο σά νά εἶναι ἄκτιστο, ἐνῶ εἶναι κτιστό, εἶναι καθαρός Παπισμός, ἀφοῦ εἰσάγει τό «ἀλάθητο» τῆς διοικούσης «ἐκκλησίας», δηλ. τῶν ἐπισκόπων, καί ἰδίως τοῦ ἑνός, τοῦ ἐπικεφαλῆς αὐτῆς τῆς «ἐκκλησίας» (Πατριάρχου, Ἀρχιεπισκόπου) καί τῆς «ἱεραρχίας» ἀντί τοῦ Συνοδικοῦ συστήματος, καί τήν πεποίθηση ὅτι αὐτοί εἶναι οἱ φορείς τῆς Χάριτος (βικάριοι τοῦ Χριστοῦ), ὅπως ὁ αἱρεσιάρχης Πάπας, καί ὄχι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ἡ Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας.
5. Χειροτονίες αἱρετικῶν καί ἀποκατάστασή τους εἰς ἱερωσύνην
Ὁ ὅσιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης μᾶς πληροφορεῖ ὅτι στήν πρώτη πράξη τῆς Ζ΄ Ἁγίας καί Οἰκουμενικῆς Συνόδου[8] ὁ ἡγούμενος τῶν Στουδίων Σάββας ἐπεχείρησε ν’ ἀποδείξει ὅτι δέν πρέπει νά γίνονται ἀποδεκτές οἱ χειροτονίες τῶν αἱρετικῶν. Ὁ ἅγιος Ταράσιος Κωνσταντινουπόλεως, ὅμως, ἀντέτεινε καί εἶπε : «Οὐ περί παντός ἐπιστρέφοντος ἀποφαίνεται ὁ Πατήρ (ἐννοεῖ τόν Μ. Ἀθανάσιο) μή δεχθῆναι, ἀλλά περί τῶν πρωτάρχων τῆς αἱρέσεως καί τῶν ἐμπαθῶς ἐγκειμένων καί ρήμασι μέν σχηματιζομένων τήν ἀλήθειαν, περί δέ τόν νοῦν κακουργοῦντων… Τήν ἀκρόασιν ἐποιησάμεθα τῶν πατρικῶν ἐνταλμάτων. Τί οὖν; Δεῖ δέχεσθαι τούς ἐξ αἱρετικῶν χειροτονηθέντας»; Ἡ ἁγία Σύνοδος εἶπε : «Ναί, Δέσποτα, ἡκροασάμεθα, καί δέον δέχεσθαι». Ἄξιον σημειώσεως, κατά τόν ὅσιο Νικόδημο, εἶναι ὅτι οἱ εἰκονομάχοι αὐτοί καί ὅλοι οἱ ἄλλοι αἱρετικοί, τῶν ὁποίων ἡ Ἐκκλησία δέχθηκε κάποτε, κατ’ οἰκονομίαν καί συγκατάβασιν καί ὄχι κατ’ ἀκρίβειαν, τίς χειροτονίες, αὐτοί ἦταν βαπτισμένοι ὀρθῶς καί κατά τόν τύπο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Γι’ αὐτό ἡ Ἐκκλησία, ὅπως δέχθηκε τό βάπτισμά τους, ἔτσι ἀκολούθως δέχθηκε καί τίς χειροτονίες τους[9].
Πολλοὶ ἰσχυρίζονται, ἰδίως γιά νά δικαιολογήσουν τίς ἀντικανονικές ἐνέργειες τῆς ἀποδόσεως ἐκ μέρους τοῦ Φαναρίου «αὐτοκεφαλίας» στούς σχισματοαιρετικούς τῆς Οὐκρανίας, ὅτι ἡ Ζ’ Ἁγία καί Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, ἡ ὁποία ἅπαξ διά παντὸς καθόρισε τὸν τρόπο, μέ τὸν ὁποῖο δέχεται πίσω ἡ Καθολικὴ Ἐκκλησία τοὺς αἱρετικοὺς ἐπισκόπους, ἔκανε ἀποδεκτοὺς ὅλους τοὺς ἱερωμένους ἀκριβῶς στό ἴδιο ἀξίωμα, πού κατεῖχαν, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς προεξάρχοντες καὶ πρωτεργάτες τῆς αἱρέσεως, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸν τρόπο τῆς χειροτονίας τους. Αὐτὸ δέν εἷναι καθόλου ἀλήθεια, διότι ἀποκρύπτεται τὸ γεγονὸς ὅτι δέν ὑφίστατο τότε μία τέτοια διάκριση μεταξὺ αἱρετικῶν ἐπισκόπων μέ κανονικὴ τήν χειροτονία τους καὶ αἱρετικῶν ἐπισκόπων μέ αἱρετική τήν χειροτονία τους, ἀλλὰ ὅλοι ὅσοι εἶχαν ἐκπέσει στήν αἵρεση, εἶχαν χειροτονηθεῖ ἀρχικὰ ἐντὸς τῶν κόλπων τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Ἀποστολικῆς καὶ Καθολικῆς Ἐκκλησίας καὶ μέ κανονικό τρόπο. Δέν θά μπορούσε συνεπῶς νά γίνει ἀναχειροτονία τους καὶ νά ἐπαναληφθεῖ γιά δεύτερη φορὰ ἔνα μυστήριο, τὸ ὁποῖο κάποτε εἶχε κανονικὰ τελεστεῖ. Γι’ αὐτό στά πρακτικὰ τῆς Συνόδου οἱ συζητήσεις δέν εἷναι γιά τὴν ἀποκατάσταση τῆς ἱερωσύνης τους, ἀλλὰ γιά τήν ἀποκατάστασή τους «εἰς ἱερωσύνην», δηλ. κατὰ πόσον θά μποροῦσαν νά συνεχίσουν νά ἱερουργοῦν μετὰ τήν μετάνοιά τους.
6. Ἡ παραβολή τοῦ εὐσπλάγχνου Πατρός καί τοῦ ἀσώτου υἱοῦ ὡς πρότυπο γιά τὴν ἐπιστροφὴ αἱρετικῶν ἐπισκόπων στήν Ἐκκλησία
Περαιτέρω, μία ἀπὸ τίς βασικές θέσεις, στίς ὁποίες στηρίχτηκαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ζ΄ Ἁγίας καί Οἰκουμενικῆς Συνόδου γιά τὴν ἐπιστροφὴ αἱρετικῶν ἐπισκόπων στήν Ἐκκλησία εἷναι ἡ γνωστή Παραβολὴ τοῦ εὐσπλάγχνου Πατρός καί τοῦ ἀσώτου υἱοῦ[10]. Ἀναφέρεται στά Πρακτικά τῆς Συνόδου : «Καί τόν υἱόν, τόν ἐν ἀσωτίᾳ βιώσαντα, μετανοήσαντα, ὁ πατήρ προσεδέξατο, καί, συλλήβδην εἰπεῖν, τῆς ἱερωσύνης αὐτῷ μετεῖναι τό ἀξίωμα βουλόμενος, τήν σφραγῖδα ἐν τῷ δακτυλίῳ δίδωσι καί τήν στολήν περιθέσθαι ποιεῖ»[11]. Ἡ φράση αὐτή εἶναι δυνατόν νά ἑρμηνευθεῖ ἀκόμη καί ὡς ἀπροϋπόθετη ἀποδοχή τῆς μετανοίας τοῦ ἀσώτου υἱοῦ ἀπό τόν Πατέρα, ὁ Ὁποῖος καί τόν ἀποκαθιστᾶ ἄμεσα στό ἱερατικό ἀξίωμα. Πρέπει, ὅμως, νά τονιστεῖ ὅτι ὁ Πατήρ δέν δίνει ἀπροϋπόθετα, γιά πρώτη φορά, καί σ’ ἕναν ἐκτός τῆς πατρικῆς οἰκίας ἄγνωστο ἄνδρα, τό ἀξίωμα τῆς ἱερωσύνης. Ὁ ἄσωτος υἱός «εἰς ἑαυτόν δέ ἐλθών»[12], καί ἐπιγνούς[13] τήν ἀλήθεια, ἐπιστρέφει στόν τόπο, ἀπό τόν ὁποῖο ἀπομακρύνθηκε, καί ὁ Πατήρ δέν τοῦ δίνει ἀξίωμα, πού δέν εἶχε πρίν τήν ἀπομάκρυνση, ἀλλά τόν ἀποκαθιστᾶ στήν πρό τῆς φυγῆς του θέση. Αὐτό ἔχει ἰδιαίτερη σημασία, καθώς δέν εἶναι δυνατόν ἡ Ἐκκλησία ν’ ἀποδεχθεῖ μυστηριακές τελετές καί ἱερωσύνη, ἡ ὁποία ἔχει ἀναφορά σέ χώρους ἐκτός τῆς πατρικῆς ἐστίας.
7. Ὁ ἐν Πάφῳ Τυχικός
Διερευνώντας τό ἐκκλησιαστικό status τοῦ ἐν Πάφῳ Τυχικοῦ, διαπιστώνουμε ἀνήκει ἐκκλησιαστικά στήν Ἐκκλησία τῆς Κύπρου. Χειροτονήθηκε διάκονος[14] στίς 02-08-2008. Πρεσβύτερος καί Ἀρχιμανδρίτης[15] στίς 20-02-2010 ἀπό τόν τότε Μητρ. Πάφου καί νῦν Ἀρχιεπίσκοπο Κύπρου Γεώργιο. Οἱ χειροτονίες αὐτές ἦταν ὄντως ὀρθόδοξες, ἔγκυρες καὶ κανονικές. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου τότε ἦταν ἀκόμη Ὀρθόδοξη.
Ἀπό τόν Ἰούνιο, ὅμως, τοῦ 2010 κι ἔπειτα, ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου ἄρχισε σιγά-σιγά νά χάνει τήν Ὀρθοδοξία της, μέχρι πού κατήντησε οἰκουμενιστική, φιλοπαπική καί σχισματοαιρετική, ὅπως εἶναι μέχρι καί σήμερα. Τί μεσολάβησε;
α) Ἡ ἐπίσκεψη στήν Κύπρο (Πολιτεία καί Ἐκκλησία) τοῦ αἱρεσιάρχου Πάπα Βενεδίκτου ΙΣΤ΄ τόν Ἰούνιο τοῦ 2010[16].
β) Ἡ κοινή δήλωση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου κυροῦ Χρυσοστόμου Β΄ καί τοῦ ἀρχιραββίνου τοῦ Ἰσραήλ Yona Metzger στίς 06-12-2011 περί ἀμνηστεύσεως τῶν Ἑβραίων γιά τήν Σταύρωση τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ[17].
γ) Ἡ συμμετοχή τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου στήν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης τόν Ἰούνιο τοῦ 2016[18].
δ) Ἡ ἀποδοχή τῆς ἀντικανονικῆς ἀπόδοσης «Αὐτοκεφαλίας» ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο στούς μή κανονικούς, σχισματοαιρετικούς τῆς Οὐκρανίας καί ἡ μνημόνευση τοῦ ἀμνημονεύτου σχισματοαιρετικοῦ Ἐπιφανίου Ντουμένκο ἀπό τόν Ἀρχιεπίσκοπο Κύπρου κυρό Χρυσόστομο Β΄ τόν Ὀκτώβριο τοῦ 2020[19].
ε) Τὰ ἀνίερα γεγονότα τῶν ἐτῶν 2020 – 2022 (ἐπιδημία COVID, ἐμβόλια, μασκοφορία, ἀλλαγή τοῦ τρόπου μεταδόσεως τῆς Θείας Κοινωνίας, κουταλάκια, μέτρα, ἀποστάσεις, ἀπαγόρευση προσκυνήσεως εἰκόνων – λειψάνων καί λιτανειῶν, ἀποϊεροποίηση – βεβήλωση – ἀπολύμανση – κλείσιμο τῶν ναῶν κλπ.), στά ὁποία ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου συγκατένευσε.
στ) Ἡ ἐπίσκεψη στήν Κύπρο (Πολιτεία – Ἐκκλησία) τοῦ αἱρεσιάρχου Πάπα Φραγκίσκου τόν Δεκέμβριο τοῦ 2021[20].
Ὁ Τυχικός χειροτονήθηκε «ἐπίσκοπος» μετά ἀπ’ ὅλ’ αὐτά τά γεγονότα, στίς 12-03-2023 στὸν Καθεδρικὸ Ναὸ Ἀποστόλου Βαρνάβα Λευκωσίας[21]. Ἡ χειροτονία είς ἐπίσκοπον χειροτονία» τοῦ Τυχικοῦ ἔγινε ἀπό τόν ἀρχηγέτη, πρωτεργάτη καί πρώταρχο τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ στήν Κύπρο «ἀρχιεπίσκοπο» Γεώργιο καί ἄλλους οἰκουμενιστές ἱεράρχες τῆς Κύπρου. Ἔγινε, ἐπίσης, μέσα σέ μία «ἐκκλησία», αὐτή τῆς Κύπρου, πού ἤδη κατέστη σχισματοαιρετικὴ καὶ ἐκτὸς Ἐκκλησίας Χριστοῦ ἀπὸ πολὺ πιό πρὶν, ἀπό τόν Ἰούνιο τοῦ 2010. Στήν Θεία Λειτουργία, πού τελέστηκε κατά τήν «χειροτονία» τοῦ Τυχικοῦ εἰς «ἐπίσκοπον», ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Γεώργιος στά Δίπτυχα μνημόνευσε, ἐκτός ἀπό τόν ἀρχιοικουμενιστή Βαρθολομαῖο καί τούς ἄλλους Προκαθημένους, καί τόν ἀμνημόνευτο σχισματοαιρετικό Ἐπιφάνιο Ντουμένκο τῆς Οὐκρανίας. Οἱ δέ ὑπόλοποι ἱεράρχες, μαζί καί ὁ Τυχικός, μνημόνευσαν τήν Σύνοδο τῆς Κύπρου καί τόν Ἀρχιεπίσκοπο Γεώργιο ὡς δῆθεν «ὀρθοτομοῦντες» τόν λόγο τῆς ἀληθείας τοῦ Χριστοῦ. Τίθεται, λοιπόν, τό ἐρώτημα : Ἡ Θεία Λειτουργία και ἡ κατ’ αὐτήν χειροτονία, πού τελέστηκαν ὑπό τίς ἀνωτέρω προϋποθέσεις, εἶναι σωστές, ὀρθές, ἔγκυρες ἤ λογίζονται ὡς ἄκυρε καί ἀχαρίτωτες; Προφανῶς, τό δεύτερο.
Ἐπιπρόσθετα, ὁ Τυχικός μέ τὴν ἀπόφασή του, ὄχι μόνο νά μὴν ἐναντιωθεῖ σ’ αὐτὴν τὴν κατάσταση, παρ’ ὅλο πού σίγουρα ἦταν ἐνήμερος καὶ γνώστης ὅλων τῶν ἐντόνων θεολογικῶν ἐνστάσεων καὶ ἀντιδράσεων, πού ἀναπτύχθηκαν γιά ὅλ’ αὐτὰ τὰ βλάσφημα γεγονότα, τόσο ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, ὅσο καὶ ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί ἀλλαχοῦ, ἀλλά ἀντίθετα ἀποφασίζοντας νά προχωρήσει καὶ νά ἀποδεχτεῖ τήν «χειροτονία» του ὡς «ἐπισκόπου» αὐτῆς τῆς ψευδοεκκλησίας, ὁ Τυχικὸς μέ τὴν δική του ἀπόλυτη θέληση, γνώμη καὶ ἐπιλογὴ (προαίρεση) προσχώρησε στήν αἵρεση, τὴν ὁποία ὑπηρέτησε μέχρι τήν ἔκπτωσή του (22-05-2025)[22] ὡς «ἐπίσκοπος» Πάφου. Εἷναι, λοιπόν, ἕνας «ἐπίσκοπος», ὁ ὁποῖος, ὄχι μόνο λόγῳ τοῦ φρονήματός του, ἀφοῦ δέν ἀντέδρασε στίς αἱρέσεις, ἀλλὰ ἔμεινε ἀπαθὴς, ἀλλὰ καὶ ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι μνημονεύει καὶ συγκοινωνεῖ πρῶτον μέ τόν ἀρχιοικουμενιστή «Πατριάρχη» Βαρθολομαῖο, στόν ὁποῖο προσέφυγε μέ τήν ἔκκλητο στίς 05-06-2025, ἀναγνωρίζοντάς του ἀνύπαρκτο πρωτεῖο ἐξουσίας ἐφ’ ὁλης τῆς Ἐκκλησίας, δεύτερον μέ τόν πρωτεργάτη καί ἀρχηγέτη τοῦ οἰκουμενισμοῦ στήν Κύπρο «ἀρχιεπίσκοπο» Γεώργιο καί τήν σχισματοαιρετική «σύνοδο» τῆς Κύπρου, εἰσπράττει ἀναπόφευκτα μολυσμό πίστεως.
Παράλληλα, ἡ παροχή ἄδειας πρός τέλεση ἤ καί ἡ τέλεση ἀπό τόν ἴδιο τῶν ἀπαγορευμένων ἀπό τούς Θείους καί Ἱερούς Κανόνες μικτῶν γάμων, ἀλλὰ καὶ ἡ καθαίρεση ἑνὸς ἀποτειχισμένου κληρικοῦ του[23], ὁ ὁποῖος σωστὰ φρόντισε ν’ ἀπομακρυνθεῖ ἀπ’ αὐτὸν, λόγῳ τῆς αἱρέσεώς του, παραβιάζοντας μέ τὴν πράξη του αὐτή τὸν 15ο Ἱερό Κανόνα τῆς ΑΒ΄ Συνόδου ἐπί ἁγίου Φωτίου τοῦ Μεγάλου, πού τοῦ ἀπαγορεύει τὴν τιμωρία ἀποτειχιζομένου κληρικοῦ, ἀλλά ἀντίθετα ἐπιβάλλει στήν Ἐκκλησία τὸν ἔπαινό του, εἷναι πρόσθετες ἀποδείξεις ὅτι ὁ Τυχικός βρίσκεται σέ κατάσταση πνευματικοῦ θανάτου, χωρὶς ἀποστολικὴ διαδοχὴ, καὶ ἀποκομμένος ἀπὸ τὸν Σωτῆρα Χριστό. Ἑπομένως, εἶναι ψευδεπίσκοπος καί ψευδοδιδάσκαλος, σύμφωνα μέ τόν 15ο τῆς ΑΒ΄.
Ὁ Τυχικός, θά μποροῦσαμε κάλλιστα νά ποῦμε ὅτι ἀνήκει στήν κατηγορία, πού ἀναφέρει ὁ Μέγας Βασίλειος στήν πρός Μονάζοντας ἐπιστολή του : «Οἵτινες τήν ὑγιᾶ ὀρθόδοξον πίστιν προσποιούμενοι ὁμολογεῖν, κοινωνοῦσι δέ τοῖς ἑτερόφροσι, τούς τοιούτους, εἰ μετά παραγγελίαν μή ἀποστῶσιν, μή μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλά μηδέ ἀδελφούς ὀνομάζειν»[24]. Δηλαδή, «Ὅσους προσποιοῦνται ὅτι ὁμολογοῦν τήν ὑγιῆ ὀρθόδοξη πίστη, κοινωνοῦν, ὅμως, μέ τούς ἑτερόφρονες, αὐτούς, ἐάν, μετά ἀπό συμβουλή, δέν ἀποστοῦν ἀπ’ αὐτούς, ὄχι μόνο νά τούς ἔχετε ὡς ἀκοινώνητους, ἀλλά οὔτε ἀδελφούς νά τούς ὀνομάζετε».
Τὸ Μυστήριο τῆς Ἱερωσύνης, πού τελεῖ ἕνας τέτοιος ψευδεπίσκοπος, δέν μπορεῖ νά ἔχει Χάρι καὶ νά μεταδίδει τήν Χάρι τῆς ἱερωσύνης στὸν χειροτονούμενο, διότι τότε θά πρέπει νά ὑποθέσουμε καὶ νά δεχτοῦμε ὅτι ὁ Θεὸς εὐλογεῖ καὶ χαριτώνει κληρικούς, οἱ ὁποῖοι θά συμβάλλουν μέ τήν διδασκαλία καὶ τίς ἐνέργειές τους στήν κατάλυση τῆς πίστεως, στήν περαιτέρω ἐξάπλωση τῆς αἱρέσεως καὶ τοῦ μὴ ἀγαθοῦ, καὶ θά λειτουργοῦν εἰς βάρος τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων, διδάσκοντας νόθα πίστη καὶ ἐμποδίζοντας καὶ ἀκυρώνοντας μέ τὸν τρόπο αὐτὸ τὸ σωτηριολογικό ἔργο καὶ τὴν προαιώνια ἀποστολὴ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Δέν μπορεῖ τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, ὡς τὸ ἀπόλυτο ἀγαθό, νά χορηγηθεῖ καὶ νά ἀναμειχθεῖ μέ μολυσμένους κληρικοὺς, δηλ. μέ τὸ μὴ ἀγαθό. Δέν μπορεῖ νά ὑπάρξει ἀνάμειξη τοῦ Φωτὸς τῆς Ἀληθείας καὶ τοῦ σκότους τοῦ ψεύδους.
8. Ὁ Δῆμος Σερκελίδης
Ὁ Κύπριος Δῆμος Σερκελίδης (στό ἑξῆς Δ.Σ.), ὡς λαϊκός, ὑπῆρξε πνευματικό τέκνο τῶν κεκοιμημένων Πανοσιολογιωτατου Ἀρχιμανδρίτου Ἀγάθωνος, Προηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κωνσταμονίτου Ἁγίου Ὄρους, καί Αἰδεσιμολογιωτάτου Πρωτοπρεσβυτέρου Νικολάου Μανώλη (ἀποτειχισμένου κληρικοῦ τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης). Προχώρησε σέ ἀποτείχιση, τήν ὁποία γνωστοποίησε μέ ἐπιστολή του προς τόν οἰκουμενιστή Μητρ. Νεαπόλεως καί Σταυρουπόλεως Βαρνάβα τό 2017. Εἶναι ἀκόλουθος τῶν ἐν Θεσσαλονίκῃ διακοψάντων τήν μνημόνευση (Αἰδεσιμολογιωτάτου Πρωτοπρεσβυτέρου καί Ὁμοτίμου Καθηγητοῦ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ. Θεοδώρου Ζήση, Ὁσιολογιωτάτου μοναχοῦ Σεραφείμ Ζήση, ἱστολογίου «Κατάνυξις», συλλόγου «Ἅγιος Ἰωσήφ ὁ Ἠσυχαστής», τοῦ ὁποίου διετέλεσε γραμματέας). Στίς 21 Ὀκτωβρίου 2023 τελέστηκε ἡ «εἰς διάκονον χειροτονία» του καί στίς 19 Νοεμβρίου 2023 ἡ εἰς «πρεσβύτερον χειροτονία» του ἀπό τόν «ἐπίσκοπο» Πάφου Τυχικό, ὁ ὁποῖος τόν προχείρισε ἱεροκήρυκα καί πνευματικό.
Κατ’ ἀρχήν, μέ τὴν ἀπόφασή του ὁ Δ.Σ., ὄχι μόνο νά μὴν ἐναντιωθεῖ στὴν τραγική ἐκκλησιολογική κατάσταση, πού περιέπεσε ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, τήν ὁποία περιγράψαμε ἀνωτέρω, παρ’ ὅλο πού σίγουρα ἦταν ἐνήμερος καὶ γνώστης ὅλων τῶν ἐντόνων θεολογικῶν ἐνστάσεων καὶ ἀντιδράσεων, πού ἀναπτύχθηκαν γιά ὅλ’ αὐτὰ τὰ βλάσφημα γεγονότα, τόσο ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, ὅσο καὶ ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί ἀλλαχοῦ, ἀλλά ἀντίθετα ἀποφασίζοντας νά προχωρήσει καὶ νά ἀποδεχτεῖ τήν «χειροτονία» του ὡς «διακόνου» καί «πρεσβυτέρου» καί τήν προχείρισή του σέ ἱεροκήρυκα καί πνευματικό αὐτῆς τῆς ψευδοεκκλησίας, ὁ Δ.Σ. μέ τὴν δική του ἀπόλυτη θέληση, γνώμη καὶ ἐπιλογὴ (προαίρεση) προσχώρησε στήν αἵρεση, τὴν ὁποία ὑπηρέτησε, μέχρι τήν ἀργία καί τήν καθαίρεσή του[25] στίς 18-06-2025, ὡς κληρικός τῆς Μητροπόλεως Πάφου. Καὶ ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι ὁ Δ.Σ. μνημόνευε τόν μητροπολίτη του Τυχικό, ὡς ὀρθοτομοῦντα τόν λόγον τῆς ἀληθείας τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος Τυχικός μνημόνευε τόν πρωτεργάτη καί ἀρχηγέτη τοῦ οἰκουμενισμοῦ στήν Κύπρο «ἀρχιεπίσκοπο» Γεώργιο καί τήν σχισματοαιρετική «σύνοδο» τῆς Κύπρου, ὡς ὀρθοτομοῦντες τόν λόγον τῆς ἀληθείας τοῦ Χριστοῦ, εἰσέπραττε ἀναπόφευκτα μολυσμό πίστεως.
Κατά τήν διάρκεια τῶν δύο Θείων Λειτουργιῶν, πού τελέστηκαν, ὅταν «χειροτονήθηκε» ὁ Δ.Σ. διάκονος καί πρεσβύτερος, ὁ μέν Τυχικός μνημόνευσε τόν ἀρχιοικουμενιστή «ἀρχιεπίσκοπο» Κύπρου Γεώργιο καί τήν οἰκουμενιστική «σύνοδο» τῆς Κύπρου ὡς ὀρθοτομοῦντες τόν λόγον τῆς ἀληθείας τοῦ Χριστοῦ, ὁ δέ τότε νεοχειροτονηθείς Δ.Σ. μνημόνευσε τὸν ψευδεπίσκοπο Τυχικό ὡς ὀρθοτομοῦντα τόν λόγον τῆς ἀληθείας τοῦ Χριστοῦ. Ἄρα ὁ Δ.Σ. μέ τήν μνημόνευση δήλωσε ἐνώπιον Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων ἀπό τήν πρώτη στιγμή ὅτι ἔχει ἴδια πίστη μέ τόν Τυχικό, ἀποδεχόμενος τὴν αἵρεσή του, καὶ μέσῳ τοῦ Τυχικοῦ δήλωσε ὅτι ἔχει τήν ἴδια πίστη καὶ μέ τὴν αἱρετικὴ πίστη τῆς «συνόδου» τῆς Κύπρου καί τοῦ «ἀρχιεπισκόπου» της, ἐνῶ παράλληλα συγκοινωνεῖ μαζί του καί ἑπομένως μολύνεται.
Ἐγείρεται, ἑπομένως, τό ἐρώτημα, ἡ ἀπορία καί ὁ προβληματισμός, ἄν ἡ «εἰς διάκονον καί πρεσβύτερον χειροτονία» τοῦ Δ.Σ. ἀπὸ τὸν Τυχικό εἶναι ἔγκυρη, καί κατὰ πόσον ὁ Δ.Σ. εἷναι πράγματι κανονικός ἱερεύς τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, παρ’ ὅλο πού «χειροτονήθηκε» ἀπὸ ἕναν ψευδεπίσκοπο. Ἆραγε, μεταδίδεται ἡ Χάρις τῆς ἱερωσύνης, ὅταν τὸ Μυστήριο τελεῖται ἀπό ἕναν αἱρετικό Ἐπίσκοπο, πού ἔχει χάσει τὴν ἀποστολικὴ διαδοχή, ὅπως ἐξηγήθηκε ἀνωτέρω στά προηγούμενα, καὶ λειτουργεῖ μέσα σέ μία αἱρετική, οἰκουμενιστική ψευδοεκκλησία;
Ἡ ἀπαντήσῃ εἷναι ὅτι ὁ Δ.Σ. ὑπῆρξε «ἱερεύς» τῆς διοικούσης ψευδοεκκλησίας τῆς Κύπρου μόνο κατὰ τὸ ἀνθρώπινον, ἀλλὰ ὄχι ἱερεύς τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ κατὰ τὸ θεϊκόν, ἀφοῦ αὐτή ἡ ψευδοεκκλησία, στήν ὁποία ἐντάχθηκε εἷναι ἀποκομμένη ἀπὸ τὸν Θεάνθρωπο Χριστό, λόγῳ τῆς αἱρέσεώς της. Στήν περίπτωσή του δέν ἀποτυπώνεται πλέον ὁ ἀπαραίτητος Θεανθρώπινος χαρακτῆρας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἡ «χειροτονία» τοῦ Δ.Σ. οὐσιαστικά δέν ὑφίσταται, διότι ἔγινε ἀπό ἕναν τύποις «ἐπίσκοπο», τόν Τυχικό, τοῦ ὁποίου ἡ χειροτονία εἰς ἐπίσκοπον ἀμφισβητεῖται ἰσχυρά, ἀφοῦ τελέστηκε ἀπό αἱρετικό πρωτεργάτη καί προεξάρχοντα τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
Δυστυχῶς, ἡ αἵρεση τῶν Ἐπισκόπων διαιρεῖ, ὄχι μόνο τὸ ποίμνιο, ἀλλὰ καὶ τὸν κλήρο σέ ὑγιὲς καὶ νοσηρό κομμάτι,. Ὑπάρχουν ἀπό τήν μιά ἱερωμένοι μέ ἀρχικὴ κανονικὴ χειροτονία, οἱ ὁποῖοι, ὅμως, ἀνέχτηκαν καὶ ἀποδέχτηκαν τὴν αἵρεση, καὶ ἔτσι ἐξέπεσαν ἀπὸ τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, καί ἀπὸ τὴν ἄλλη ὑπάρχουν ἱερωμένοι, πού ἔλκουν τὴν ἀρχικὴ τους χειροτονία ἀπευθείας ἀπὸ τὴν αἵρεση.
Ἐπίσης, δέν ἔχει καμμία ἀπολύτως σημασία, πού ὁ Δ.Σ. προχώρησε πολύ ἀργότερα σέ διακοπή μνημονεύσεως (ἀποτείχιση) τοῦ νῦν τοποτηρητοῦ τῆς Μητροπόλεως Πάφου «ἀρχιεπισκόπου» Κύπρου Γεωργίου. Διότι, γιά νά ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὸν μολυσμό, θά πρέπει νά κάνει ἀποτείχιση ἀπὸ τὸν ψευδεπίσκοπο, πού τὸν «χειροτόνησε», τὸν Τυχικό, ὁ ὁποῖος δέν ἔχει κανένα πρόβλημα νά μνημονεύει τόν «ἀρχιεπίσκοπο» Γεώργιο, ἀλλά καὶ συνολικὰ ἀπὸ τὴν ψευδοεκκλησία τῆς Κύπρου, καὶ μετά νά ἐπιδιώξει ὀρθόδοξη, κανονικὴ χειροτονία ἀπὸ κανονικό, Ὀρθόδοξο κατά πάντα καί ἀποτειχισμένο Ἐπίσκοπο.
Θολά καί μελανά, ἑπομένως, σημεία στήν περίπτωση τοῦ Δ.Σ. εἶναι :
α) Ἡ μή συνειδητοποίηση ἐκ μέρους του τῶν ὄρων καί τῶν ὀρίων τῆς ἀποτειχίσεως καί ἡ ὑπέρβασή τους. Ὁ Δ.Σ., ὄντας ἀποτειχισμένος λαϊκός, προσέτρεξε γιά χειροτονία σέ μνημονεύοντα «ἐπίσκοπο», πρᾶγμα ἀμάρτυρο καί ἀπαράδεκτο. Ἔτσι, ἀποτελείωσε καί καταστρατήγησε τήν ἀποτείχισή του.
β) Ἡ ἑσφαλμένη ἀντίληψή του περί τοπικότητος καί ὄχι συνολικότητος τῆς ἀποτειχίσεως. Ὁ Δ.Σ. θεώρησε τόν ἑαυτό του ἀποτειχισμένο τοπικά μόνο ἀπό τήν Μητρόπολη Νεαπόλεως καί Σταυρουπόλεως καί ὄχι συνολικά ἀπό τήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, γεγονός πού δέν τόν ἐμπόδιζε, ὅταν βρισκόταν σέ ἄλλη Μητρόπολη ἤ Τοπική Ἐκκλησία, πού, κατά τήν προσωπική του κρίση καί μόνο, εἶναι δῆθεν ὀρθόδοξη, νά μήν εἶναι ἀποτειχισμένος.
γ) Ἡ μή πλήρης κατανόηση ἐκ μέρους του τῆς σχισματοαιρετικῆς καί οἰκουμενιστικῆς καταστάσεως τῆς ψευδοεκκλησίας τῆς Κύπρου καί οἱ ἐκκλησιολογικές συνέπειες τῆς ἐντάξεώς του σ’ αὐτήν.
δ) Ἡ μή συνειδηποίηση ἐκ μέρους του τῆς κατά πάντα ὁμοιότητος τῆς χειρίστης αἱρετικῆς ἐκκλησιολογικῆς καταστάσεως τῶν δύο τοπικῶν ψευδοεκκλησιῶν Ἑλλάδος καί Κύπρου. Εἶναι τουλάχιστον ἀντιφατικό νά εἶναι κανείς ἀποτειχισμένος μόνο στήν Ἑλλάδα καί νά μήν εἶναι στήν Κύπρο.
ε) Ἡ ἑσφαλμένη θεώρηση του, κατά τήν προσωπική του κρίση καί μόνο, τῆς κατά πάντα ὀρθοδοξότητος τοῦ Τυχικοῦ.
στ) Ἡ μή πλήρης ἀντίληψή του ὅτι ὁ Τυχικός δέν εἶναι ἀπό μόνος του ἡ Ὀρθοδοξία, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, ἀλλά ἀποτελεῖ μέλος της καί ἔχει πλήρη ἐκκλησιαστική κοινωνία μέ τούς οἰκουμενιστές ἱεράρχες, πού τήν συναποτελοῦν, καί
ζ) Ἡ ἀναγωγή τῆς προσωπικῆς του καί μόνο κρίσεως, θεολογικά ἐλλειποῦς, ἰδίως σέ θέματα ἀποτειχίσεως καί μνημονεύσεως, σέ ἀλάνθαστο κριτήριο.
9. Οἱ ἐν Θεσσαλονίκῃ διακόψαντες τήν μνημόνευση
Ὁ Δ.Σ. μετέβη στήν Θεσσαλονίκη, ὡς μνημονεύων «ἱερεύς» τῆς ψευδοεκκλησίας τῆς Κύπρου μόνο κατά τό ἀνθρώπινον, μεταφέροντας τόν μολυσμό πίστεως, γιά τόν ὁποῖο ἔγινε λόγος πιό πάνω. Ἐκεῖ ἔγινε δεκτός ἀπό τούς ἐν Θεσσαλονίκῃ διακόψαντας τήν μνημόνευση.
Ἄν ὑποτεθεῖ ὅτι «λειτούργησε» ἤ «συλλειτούργησε» μέ τούς ἐν Θεσσαλονίκῃ διακόψαντας τήν μνημόνευση, ἔστω καί χωρίς νά μνημόνευσε, τότε ἰσχύουν τά ἑξῆς :
α) Οἱ ἐν Θεσσαλονίκῃ διακόψαντες τήν μνημόνευση κληρικοί συλλειτούργησαν καί εἶχαν κοινό ποτήριο μέ ἕναν τύποις καί μόνον κατά τό ἀνθρώπινον μνημονεύοντα «ἱερέα» τῆς διοικούσης ψευδοεκκλησίας τῆς Κύπρου.
β) Τό ἐκεῖ ἀποτειχισμένο ποίμνιο λειτουργήθηκε, κοινώνησε καί ἴσως ἐξομολογήθηκε ἀπό τόν ὡς ἄνω μή κατ’ οὐσίαν ἱερέα.
γ) Ὅσα μυστήρια ἐτελέσθησαν ἐκεῖ ἀπό τόν ἐν λόγῳ τίθενται ἐν ἀμφιβόλῳ, καὶ
δ) Λόγῳ τῆς ἐκκλησιαστικῆς συγκοινωνίας μαζί του, οἱ ἐν Θεσσαλονίκῃ διακόψαντες τήν μνημόνευση προσλαμβάνουν κι αὐτοί τὸν μολυσμό του καί τελικά μολύνονται κι αὐτοί ἀπὸ τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τά παρεπόμενά της (φιλοπαπισμό, ψευδοσύνοδο Κρήτης, Οὐκρανικό), τὴν ὁποία παναίρεση πολεμοῦν χρόνια τώρα καὶ γιά τὴν ὁποία ἔχουν ἀποτειχιστεῖ ἀπὸ τούς οἰκουμενιστές Μητροπολίτες Θεσσαλονίκης κυρό Ἄνθιμο καί Φιλόθεο, καί
ε) Τοιουτοτρόπως, οἱ ἐν Θεσσαλονίκῃ διακόψαντες τήν μνημόνευση καθιστοῦν ἀνίσχυρη, ἀδύναμη, ἀνυπόστατη, ἄκυρη καί μεμολυσμένη τήν ἀποτείχισή τους, τήν ὁποία καί καταστρατηγοῦν!
Ἐπίλογος
Μέ βάση τίς θέσεις τῆς Ζ’ Ἁγίας καί Οἰκουμενικῆς Συνόδου, πού ἀναπτύξαμε ἀνωτέρω, ὁ μὲν Τυχικὸς ἀπὸ μία μελλοντική, Ὀρθόδοξη Σύνοδο δέν μπορεῖ νά ἀναγνωριστεῖ ὡς ἐπίσκοπος, ἀλλά μόνο ὡς πρεσβύτερος – ἀρχιμανδρίτης καὶ, ἄν κριθεῖ ἄξιος γιά Ἐπίσκοπος καί τό ἐπιθυμεῖ, θά πρέπει νά χειροτονηθεῖ κανονικά ἀπό τήν ἀρχή ἐπίσκοπος ἀπό κανονικούς Ὀρθοδόξους Ἐπισκόπους, πού διασώζουν τόν Θεανθρώπινο χαρακτῆρα. Τό ἴδιο ἰσχύει καί γιά τόν Δ.Σ. Μία μελλοντική, Ὀρθόδοξη Σύνοδος δέν μπορεῖ νά τόν ἀναγνωρίσει ὡς πρεσβύτερο-ἱερέα, παρά μόνο ὡς λαϊκό. Καὶ, ἄν κριθεῖ ἄξιος γιά πρεσβύτερος καί τό ἐπιθυμεῖ, θά πρέπει νά χειροτονηθεῖ κανονικά ἀπό τήν ἀρχή ἀπό κανονικό Ὀρθόδοξο Ἐπίσκοπο, πού διασώζει τόν Θεανθρώπινο χαρακτῆρα. Διότι, ἀμφότερες οἱ «χειροτονίες» ἔγιναν ἐκτὸς τῆς πατρικῆς ἑστίας, δηλ. ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, καὶ τὸ ἀξίωμα τῆς ἱερωσύνης, ἰδίως τοῦ ἐπισκόπου, εἷναι πολὺ σοβαρό καὶ ὑπεύθυνο γιά τὸ σωτηριολογικό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας, γιά νά ἀσκεῖται ἀπροϋπόθετα ἀπὸ τὸν καθένα καὶ νά μὴν ὑπάρχουν ἀδιαμφισβήτητες καὶ σαφεῖς ἐγγυήσεις ὅτι τὸ ἀξίωμα αὐτὸ φέρει πράγματι καὶ τὸ χάρισμα τοῦ Θεοῦ, διατηρώντας τὸν Θεανθρώπινο χαρακτῆρα τῆς Ἐκκλησίας κατὰ τὸ πρότυπο τοῦ Θεανθρώπου Ἰδρυτοῦ Της. Αὐτὸ ἐξασφαλίζεται μόνο ἀπὸ τὴν ὀρθή, παραδοσιακή πίστη καὶ κάθε ἀπόκλιση ἀπ’ αὐτήν καὶ διαστρέβλωσή της, εἰσάγει στήν ἐκκλησία τῶν πιστῶν, ὄχι τὸν Χριστό, ἀλλὰ ἔνα εἴδωλο Χριστοῦ, ἕναν Ἀντὶ τοῦ Χριστοῦ, καὶ μέ τὸν τρόπο αὐτὸν λειτουργεῖ ὡς πρόδρομος τοῦ Ἀντιχρίστου.
[1] https://www.romfea.gr/images/article-images/2025/08/ekkliton_pafou.pdf
[2] Τό ἔκκλητο τοῦ πρ. Πάφου Τυχικοῦ συζητήθηκε στό Φανάρι, 29-08-2025, https://www.romfea.gr/oikoumeniko-patriarxeio/71569-to-ekklito-tou-pr-pafou-tyxikoy-syzitithike-sto-fanari
[3] «Ἡ Ἁγία καί Οἰκουμενική Ἑβδόμη Σύνοδος συναθροισθεῖσα ἐν Νικαίᾳ τό δεύτερον. Πρακτικά», ἐν Πρακτικοῖς τῶν Ἁγίων καί Οἰκουμενικῶν Συνόδων, τ. Γ΄, ἔκδ. Καλύβης Τιμίου Προδρόμου Ἱερᾶς Σκήτης Ἁγίας Ἄννης, Ἅγιον Ὄρος 1986, σσ. 217/719 – 419/919.
[4] ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΤΟΥΛΟΥΜΤΣΗΣ, «Ἡ Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος (787), ὁ Δωρόθεος Βουλησμᾶς καί σύγχρονες θεολογικές παρερμηνεῖες περί ἀποδοχῆς αἱρετικῶν», ἐν περιοδικῷ Θεοδρομία ΚΒ3 (Ἰούλιος – Σεπτέμβριος 2020) 380-400.
[5] ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ, Πηδάλιον, 15ος Ἱερός Κανών τῆς ΑΒ΄ Συνόδου, ἐκδ. Β. Ρηγόπουλος, Θεσ/κη 2003, σ. 358.
[6] Εὐχή Β΄ Μεγάλου Βασιλείου Θείας Μεταλήψεως.
[7] Ἰω. 13, 27˙ «καὶ μετὰ τὸ ψωμίον τότε εἰσῆλθεν εἰς ἐκεῖνον ὁ σατανᾶς».
[8] «Ἡ Ἁγία καί Οἰκουμενική Ἑβδόμη Σύνοδος…», ἔνθ’ ἀνωτ., σσ. 225/725 – 241/741.
[9] Σχ. βλ. ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ, Πηδάλιον, σσ. 582-583.
[10] Λουκ. 15, 11-32.
[11] Πράξις α΄, E. Lamberz, Acta conciliorum oecumenicorum, Series secunda, volume tertium. Concilium universal Nicaenum secundum, Pars Prima, Concilii actiones I, Berlin-Boston, De Gruyter, 2008, σ. 88.
[12] Λουκ. 15, 17.
[13] Ἐπίγνωση εἶναι ἡ ἐπιστροφή ἀπό τήν παρά φύσιν φαντασία στήν φυσικότητα τῆς ἀληθοῦς πραγματικότητας. Κατά τόν ὅσιο Ἰωάννη τόν Δαμασκηνό, «ἐπίγνωσις δέ ἐστιν ἡ μετά ψευδῆ γνῶσιν ἐπιγινομένη ἀληθής γνώσις». ΟΣΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ, Κατά Μανιχαίων διάλογος P. B. KOTTER, Die Schriften des Johannes von Damaskos, vol. 4, σ. 393.
[14] https://impaphou.org/mitropolitis/cheirotonia-eis-diakonon-pafou-tychikou/
[15] https://impaphou.org/mitropolitis/cheirotonia-eis-presvyteron-pafou-tychikou/
[16] https://www.youtube.com/watch?v=dXlg72TOQmk και https://churchofcyprus.org.cy/13416
[17] https://www.imconstantias.org.cy/3518-2/
[18] https://www.holycouncil.org/opening-archbishop-chrysostomos
[19] https://www.imakb.gr/2020/10/24/ο-κύπρου-μνημόνευσε-τον-κιέβο-επιφάνι/
[20] https://fosfanariou.gr/index.php/2021/12/04/episkepsi-papa-stin-arxiepiskopi-kyprou/
[21] https://impaphou.org/mitropolitis/cheirotonia-pafou-tychikou/
[22] Μέ ψήφους 10-6 κηρύχθηκε ἔκπτωτος ὁ Πάφου Τυχικός, 22-05-2025, https://www.romfea.gr/ekklisia-kyprou/69899-10-6
[23] Ἱερά Σύνοδος : Ἐπικύρωσε καθαίρεση ἱερέα στήν Πάφο, πού δέν μνημόνευε τόν Μητροπολίτη Τυχικό, 13-02-2024, https://cyprustimes.com/koinonia/iera-synodos-epikyrose-kathairesi-ierea-stin-pafo-pou-den-mnimoneve-ton-mitropoliti-tychiko/
[24] ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ ΕΦΕΣΟΥ, Ὁμολογία, CFDS, Ser. A. τόμ. Χ, fasc. II, σ. 133 (24-28).
[25] Κύπρος : Καθαιρέθηκε ο π. Δήμος Σερκελίδης, 18-06-2025, https://www.romfea.gr/ekklisia-kyprou/70365-kypros-kathairethike-o-p-dimos-serkelidis