Πρωτοπρεσβ. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος
13-05-2025
Γιά τό φλέγον θέμα τοῦ ἐπικειμένου, παγκοσμίου, διαχριστιανικοῦ, κοινοῦ καί σέ σταθερή ἡμερομηνία συνεορτασμοῦ τοῦ Πάσχα τῶν ἐκ τῶν ὀρθοδόξων οἰκουμενιστῶν μέ τούς κατεγνωσμένους αἱρετικούς (παπικούς, προτεστάντες, μονοφυσῖτες), πού ἑτοιμάζουν πυρετωδῶς ὁ μέγας οἰκουμενιστής Βαρθολομαῖος καί ὁ αἱρεσιάρχης νέος Πάπας Λέων ΙΔ΄, μέ ἀφορμή τήν φετινή συμπλήρωση 1.700 ἐτῶν ἀπό τήν σύγκληση τῆς Α΄ Ἁγίας καί Οίκουμενικῆς Συνόδου, ἔχουν γραφεῖ πολλά σημαντικά ἀπό πολλούς.
Οὐδείς, ὅμως, ἔχει συλλάβει, οὔτε ἔχει ἐστιάσει στό νευραλγικότατο σημεῖο, πού ἀποτελεῖ καί τήν πεμπτουσία τοῦ ἐν λόγῳ θέματος· ὅτι δηλαδή τό αἴτημα γιά παγκόσμιο, διαχριστιανικό, κοινό καί σταθερό ἑορτασμό τοῦ Πάσχα ἀποτελεῖ βασικό στόχο τῆς ἀσυμβίβαστης μέ τήν Ὀρθοδοξία Μασονίας. Αὐτόν τόν τεκτονικό στόχο ὑπηρέτησαν κατά τό παρελθόν πολλοί ἐκ τῶν ὀρθοδόξων οἰκουμενιστές καί αὐτόν λυσομανοῦν νά ἐπιτύχουν στίς μέρες μας οἱ Βαρθολομαῖος, Λέων καί οἱ σύν αὐτοῖς, προωθῶντας καί ἐφαρμόζοντας τά σχέδια τῶν μασόνων.Αὐτόν, λοιπόν, τόν μασονικό στόχο θά καταδείξουμε στό παρόν κείμενό μας μέ ντοκουμέντα τῆς ἴδιας τῆς Μασονίας μέσα ἀπό τά περιοδικά τους «Ἰλισός» καί «Πυθαγόρας», βοηθούμενοι ἀπό τό ἐξαίρετο καί ἀποκαλυπτικό βιβλίο τοῦ μοναχοῦ Ἀβερκίου «Ἡ Μασονία ἀπό αὐθεντικές πηγές. Παγκόσμια Κυβέρνηση. Παγκόσμια θρησκεία»[1].
1. Εὐρωπαϊκὸ Ἵδρυμα «Δραγάν» καί Κοινό Πάσχα τῶν Χριστιανῶν τήν Β΄ Κυριακή τοῦ Ἀπριλίου
Διαβάζουμε στὸ θεοσοφικό-μασονικό περιοδικὸ «Ἰλισός»[2] τοῦ 1969. Ὁ τίτλος τοῦ δημοσιεύματος εἶναι : «ΚΟΙΝΟ ΠΑΣΧΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ. Ἡ πρόταση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου (Ἀθηναγόρα)».
«Τὸ Εὐρωπαϊκὸ Ἵδρυμα ‘’ΔΡΑΓΑΝ’’, γιὰ τὴν προαγωγὴ ἰδεῶν καί σχεδίων [;] ἀναφορικῶς πρός τήν Μορφωτική Εὐρωπαϊκή Κοινότητα, ἀναπτύσσει δραστηριότητα ὑπὲρ τῆς πνευματικῆς, οἰκονομικῆς, δικαστικῆς κ.λπ. ἑνοποιήσεως τῆς Εὐρώπης (!), ἀπαραιτήτου γιὰ τήν διαφύλαξη τῶν λαῶν της καὶ τῶν μορφωτικών ἀξιῶν, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ἡ χριστιανική θρησκεία.
Ὁ οἰκουμενισμὸς καὶ ἡ ἑνοποίηση τῶν Ἐκκλησιῶν, γιὰ μία καλύτερη συνεννόηση μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων, ἀπασχολεῖ τὸν ἱδρυτή του δρα Κωνσταντῖνο Δραγάν, ὀρθοδόξου ρουμανικῆς καταγωγῆς θεολόγο, ἀπὸ τό 1955 μέ τό στήν Ρώμῃ ἐκδιδόμενο περιοδικό τοῦ Azione Ecumenica Europa (Δράσεις Οἰκουμενικῆς Εὐρώπης).
Τό διάγγελμα τοῦ “Πατριάρχου τῆς Ἀγάπης” Ἀθηναγόρα τοῦ Α’ ἐπ ̓ εὐκαιρίᾳ τοῦ Πάσχα τῶν Καθολικῶν τοῦ 1969, σύμφωνα μέ τό ὁποῖο “ὁ ἑορτασμὸς τῆς πανηγυρικῆς αὐτῆς ἑορτῆς πρέπει νὰ εἶναι εἷς καὶ κοινός”, ὤθησε τὸ Ἵδρυμα Δραγὰν νὰ συγκαλέσει δύο εὐρωπαϊκὰ Οἰκουμενικὰ συμπόσια [!] πρὸς ἐξέταση τοῦ θέματος.
Τὸ πρῶτο ἀπό αὐτά, ἐνημερωτικοῦ χαρακτῆρος, συνῆλθε τὴν 10η Μαΐου ἐ.ἔ. [1969] στή Ρώμῃ. Κατ’ αὐτό διαπιστώθηκε ὅτι ὑφίστανται καλές διαθέσεις ἑκατέρωθεν.
Τὸ Β ́ Οἰκουμενικὸ Εὐρωπαϊκὸ Συμπόσιο συνῆλθε τὴν 11η Ἰουνίου στήν Ἀθήνα. Σ’ αὐτό μετεῖχαν ἐκπρόσωποι τῶν χριστιανικῶν ἐκκλησιῶν καὶ ἱδρυμάτων, κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, οἱ ὁποῖοι (…) συνεζήτησαν τὸ θέμα τοῦ κοινοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα μὲ βάση εἰδικὸ μήνυμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα τοῦ Α’ πρὸς τὸ συνέδριο, τό ὁποῖο ἔχει ὡς ἀκολούθως :
(…) Φρονοῦμε ὅτι ὁ κοινὸς συνεορτασμὸς τοῦ Πάσχα ἀποτελεῖ ἔνδειξη καὶ κοινὴ μαρτυρία τῆς Χριστιανικῆς Ἑνότητος (…) νομίζουμε ὅτι τὸ ἄριστον θὰ ἦταν νά ὁρισθεῖ μία σταθερή Κυριακή, κατὰ τὴν ὁποία ὅλοι οἱ Χριστιανοί στόν πλανήτῃ αὐτόν θὰ ἑόρταζαν μαζί τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Ὡς τέτοια δὲ Κυριακὴ προτιμότερη θὰ ἦταν ἡ δεύτερη Κυριακὴ τοῦ Ἀπριλίου.
(…) Ὁ κοινὸς αὐτός ἑορτασμός, ὁ σταθερός, θὰ ἀποτελέσει, ὄχι μόνο ἓνα σύμβολο, ἀλλὰ καὶ μία θετικὴ συμβολὴ στὴν τελείωση τῆς Χριστιανικῆς Ἑνότητος”».
Αὐτά, κατὰ τὸ θεοσοφικό-μασονικό περιοδικὸ «Ἰλισός», δήλωσε ὁ Ἀθηναγόρας!
Καὶ τὸ περιοδικό συνεχίζει νὰ μᾶς πληροφορεῖ ὡς ἑξῆς περὶ τῶν προσώπων, ποὺ ἦταν παρόντα κατὰ τὴν συγκέντρωση ἐκείνη τοῦ Ἱδρύματος «Δραγάν».
Ἰδοὺ τὰ ὀνόματα τῶν προσώπων ἐκείνων….
«Μετὰ ἀπό μακρὰ εἰσήγηση τοῦ θεολόγου κ. Ἀριστείδη Πανώτη καὶ τίς ὁμιλίες τῶν ἐκπροσώπων Ἐκκλησιῶν, Σεβασμιωτάτου Σεραφείμ (Τίκα), Μητροπολίτου Ἰωαννίνων (μετέπειτα Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος, ἐκπροσωποῦντος τὸν Οἰκουμενικό Πατριάρχη (Ἀθηναγόρα Α΄), Μητροπολίτου Ἐλευθερουπόλεως Χρυσάνθου, ἐκπροσωποῦντος τὸν Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας (Νικόλαο Στ’), Ἀρχιμανδρίτου Μελετίου Καλαμαρᾶ (μετέπειτα Μητροπολίτου Νικοπόλεως καί Πρεβέζης), ἐκπροσωποῦντος τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος (Ἱερώνυμο Α΄ Κοτσώνη), Ἀρχιεπισκόπου Ἰεζεκιὴλ τοῦ ἀποδήμου Ἑλληνισμοῦ, Βενεδίκτου Ἀρχιεπισκόπου Καθολικῆς Ἐκκλησίας Ἀθηνῶν, Νοβάκ τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν, Μάγιερ τῶν Λουθηρανῶν, Ντερμιτιὰν τῆς Ἀρμενικῆς Ἐκκλησίας, Ἰωάννου Φουντούλη, Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ.λπ. καθηγητῶν, θεολόγων, μαθηματικῶν, ἀστρονόμων, ὁμοφώνως ἐγκρίθηκε ἡ πρόταση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου (…).
Καὶ κατὰ πρόταση τοῦ ἐκπροσώπου τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηννῶν Μακαριωτάτου κ. Ἱερωνύμου, Ἀρχιμανδρίτου κ. Μελετίου Καλαμαρᾶ, πού ἔγινε ὁμοφώνως ἀποδεκτή, ἀνατέθηκε στὸ προεδρεῖο τοῦ Συμποσίου τοῦ Ἱδρύματος τοῦ Δραγάν [!] νά προλειάνει καὶ προετοιμάσει, μετά ἐνδελεχῆ μελέτη ἀπὸ κάθε πλευρά τοῦ θέματος, ἐντὸς ἑνὸς ἔτους τό βραδύτερο, τὴν σύγκληση Παγκοσμίου Χριστιανικού Συνεδρίου γιά ὁριστικὴ λύση τοῦ ζητήματος (…)».
Διαπιστώνουμε, λοιπόν, ὅτι οἱ ἐκ τῶν ὀρθοδόξων οἰκουμενιστές ἀνέθεσαν στό οἰκουμενιστικό Εὐρωπαϊκὸ Ἵδρυμα «Δραγάν» νά λύσει τό θέμα τοῦ κοινοῦ Πάσχα, λές καί τό ζήτημα τοῦ Ὀρθοδόξου Πάσχα δέν εἶναι ἤδη λυμένο ἀπό τήν ἐποχή τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί τῆς Α΄ Ἁγίας καί Οἰκουμενικῆς Συνόδου.
2. Παγκόσμιο Ἡμερολόγιο. Σταθεροποίηση ἀργιῶν. Ἀπάλειψη κινητῶν ἑορτῶν. Πάσχα στίς 08 Ἀπριλίου. Προπαρασκευή κοινῆς γνώμης.
Διαβάζουμε σχετικῶς, καί πάλι στό θεοσοφικό-μασονικό περιοδικό «Ἰλισὸς»[3] τοῦ 1971 τὰ παρακάτω. Ὁ τίτλος τοῦ δημοσιεύματος εἶναι : «ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ».
«Ἡ Ἐπιτροπὴ Ἡμερολογίου τῶν Ἡνωμ. Ἐθνῶν (…) προέκρινε τὸ σχέδιο τῆς μίς Ἀχέλις γιὰ ἕνα Ἡμερολόγιο Παγκόσμιο. Ἰδοὺ τὰ χαρακτηριστικά του :
1. Τὸ ἔτος διαιρεῖται σε τέσσερα τρίμηνα, ἀπὸ 91 ἡμέρες τό καθένα. Ἡ 365η ἡμέρα, ἐπονομαζομένη καὶ “λευκή” [κατὰ τίς “Λευκές” Ἑορτὲς τῆς Μασονίας, κατὰ τὶς ὁποῖες κρύβονται τὰ Τεκτονικά Σύμβολα!], θὰ μένη ἐκτὸς Ἡμερολογίου καὶ θὰ ἑορτάζεται παγκοσμίως μετὰ τὸ Σάββατο 31 Δεκεμβρίου ἑκάστου ἔτους, παρεμβαλλομένη μεταξὺ αὐτῆς καὶ τῆς 1ης Ἰανουαρίου. Σέ περιπτώσεις δισέκτου ἔτους, ἡ πρόσθετη ἡμέρα θά παρεμβάλλεται μεταξύ 31ης Ἰουνίου καὶ 1ης Ἰουλίου.
2. Ἡ Πρωτοχρονιὰ θὰ συμπίπτη πάντοτε Κυριακή, ὅπως καὶ ἡ πρώτη κάθε τριμηνίας. Οἱ δεύτεροι μήνες τῆς τριμηνίας (Φεβρουάριος, Μάϊος, Αύγουστος καὶ Νοέμβριος) θὰ ἀρχίζουν πάντοτε ἡμέρα Τετάρτη καὶ οἱ τρίτοι (Μάρτιος, Ἰούνιος, Σεπτέμβριος καὶ Δεκέμβριος) πάντοτε ἡμέρα Παρασκευή. Κάθε ἡμερομηνία θὰ συμπίπτη σὲ ὁποιοδήποτε ἔτος τὴν ἴδια ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος. Ἑπομένως, θά σταθεροποιηθοῦν παγκοσμίως οἱ ἡμέρες ἀργίας. Κινητές ἑορτές δὲν θὰ ὑπάρχουν. Τὸ Πάσχα γιὰ τοὺς χριστιανικοὺς λαοὺς θὰ σταθεροποιηθῆ τὴν 8η Ἀπριλίου [ὄχι τήν Πρωταπριλιά!) (πού συμπίπτει ἀρκετὰ καὶ μὲ τὸν σωστὸ ἀστρονομικὸ ὑπολογισμό, κατὰ τὴν ἀπόφαση τῆς Α ́ Οἰκουμενικῆς Συνόδου). Δηλαδὴ ἐναρμονίζεται καὶ πρὸς τὰ ἐπιστημονικὰ δεδομένα περὶ τῆς ἡμερομηνίας τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου».
Καὶ τό περιοδικό «Ἰλισὸς» κλείνει τό δημοσίευμά του ἐκεῖνο μὲ τὴν ἀκόλουθη πονηρή στοχευμένη φράση τοῦ ἀνέκαθεν ἀδιαφανοῦς Παρασκηνίου :
«Τό νέο αὐτὸ Παγκόσμιο Ἡμερολόγιο θὰ τεθῇ ἐν ἰσχύι κατόπιν ἐπαρκοῦς προπαρασκευῆς τῆς κοινῆς γνώμης καὶ σχετικῶν ἀποφάσεων τῶν Κρατῶν».
Ἡ ἐμπλοκὴ τῶν οἰκουμενιστῶν κληρικῶν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στήν σκοπούμενη ἀπὸ τοὺς σκοτεινούς κύκλους τοῦ ἀδιαφανοῦς παρασκηνίου προσπάθεια γιὰ τὴν ἔλευση τῆς παγκόσμιας θρησκείας εἶναι μεγάλη. Μεγάλη σέ βάθος καί ἔκταση. Οἱ «ἐκκλησιαστικοί» αὐτοί ἄνδρες προωθοῦν αὐτήν τήν «πολιτική» εἶτε ἐν γνώσει, εἴτε ἐν ἀγνοίᾳ τους, εἴτε εἶναι μέλη τεκτονικῶν Στοῶν, εἴτε ὄχι. Ἡ δὲ ἀντιχριστιανικὴ διάβρωση ὁλόκληρης τῆς κοινωνίας καὶ μεγάλου μέρους τῆς κάθε μορφῆς ἡγεσίας αὐτῆς εἶναι ἀπίστευτη. Τὰ ντοκουμέντα ἀφθονοῦν καὶ εἶναι συντριπτικά.
3. Κοινό Ποτήριο. Ἀποχρωματισμένες διαφορές. Ἐπαναφορά τοῦ Χριστοῦ.
Ἂς δοῦμε κάτι ἀκόμη ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἐμπλοκὲς καὶ τὶς διαβρώσεις. Ὁ τίτλος τοῦ σχετικού δημοσιεύματος εἶναι : «Ἡ πορεία τῶν Ἐκκλησιῶν» τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα.
«(…) Τώρα, λοιπόν, πορευόμαστε μὲ τὴν Αὐτοῦ Ἁγιότητα [τὸν Πάπα Παῦλο Στ΄] καὶ οἱ δύο Ἐκκλησίες, Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως, Δύσεως καὶ Ἀνατολῆς, στὴν ὁδὸ τῆς Ἐμμαούς. Καὶ κρούουμε τὴν θύρα τοῦ οἰκήματος, γιὰ ν’ ἀνοίξει καὶ νὰ εἰσέλθουμε. Νὰ τελέσουμε τήν “κλάσιν τοῦ ἄρτου”, ὅπως λέγει καὶ τὸ Εὐαγγέλιο, δηλαδὴ τὸ ἅγιο Μυστήριο καὶ νὰ μεταλάβουμε ἀπὸ τὸ ἴδιο ἅγιο Κοινὸ Ποτήριο».
Καὶ συνεχίζει ὁ Πατριάρχης :
(…) Φυσικὰ ὑπάρχουν καὶ ἄλλες διαφορές σχετικὰ μὲ τὸ τί ἀνήκει στὴν κάθε Ἐκκλησία, ὡς δικό της κτῆμα. Ἀλλὰ, αὐτές δὲν λύνονται ποτέ…
Πολλά πράγματα τοῦ παρελθόντος, ἐν τούτοις, ἀποχρωματίζονται ἤδη ἔσωθεν [!] σέ κάθε Ἐκκλησία (…). Ἀπὸ αὐτὴν ἐδῶ τὴν θέση [συνεχίζει ἀπτόητος ὁ Ἀθηναγόρας] βλέπω ἀπέναντι ἀπό τὸν λόφο [στὴν Ἱερουσαλήμ εὑρισκόμενος] νὰ ὑψώνεται τὸ Ἅγιο Ποτήριο, τὸ ὁποῖο ἀναζητεῖ ἡ Ἀνθρωπότητα (…).
Πότε θὰ ἔλθει αὐτό; Δέν γνωρίζω. Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖο γνωρίζω, εἶναι ὅτι θὰ ἔλθει, διότι πιστεύουμε σ’ αὐτό».
Καὶ αὐτὰ, ποὺ ἐν συνεχείᾳ φέρεται νὰ εἶπε ὁ Ἀθηναγόρας, κάνουν ἀκόμη καὶ τὸν πιό ἀφελῆ νὰ ἐξανίσταται. Ἰδοὺ τὰ λόγια τοῦ Πατριάρχη ἐκείνου :
«Οἱ Ἐκκλησίες εἶναι ἐκεῖνες, οἱ ὁποῖες, σὰν παρακαταθήκη ποὺ εἶναι τοῦ πνεύματος τοῦ Χριστοῦ, πρέπει καὶ νὰ Τὸν ἐπαναφέρουν [!] ἐντός τους.
Τώρα, μὲ συμφωνία ὅλων, θὰ ἤθελα νὰ ἡγηθεῖ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, διότι εἶναι Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία! Νὰ ἡγηθεῖ αὐτὴ τοῦ μεγάλου κινήματος τοῦ νὰ ἐπανέλθουμε [!] στὴν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ (…).
Πρέπει νὰ ἀγαπηθοῦμε, καὶ ὅταν ἀγαπηθοῦμε, θὰ ἔλθουν ὅλα αὐτομάτως. Αὐτομάτως»[4]!
4. Ὁ Ἀθηναγόρας ὡς «δεσμώτης καί ἐρημίτης τοῦ Φαναρίου» βρίσκεται ἐπί τά ἴχνη τοῦ μασονικοῦ δισκοπότηρου τοῦ Γκράαλ
Οὔτε λίγο, οὔτε πολύ, τό (κοινὸ μὲ τοὺς ἄλλους) Ποτήριο, ποὺ ἀναζητοῦσε τότε ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας καί σήμερα ὁ Βαρθολομαῖος, εἶναι, κατὰ τὸ θεοσοφικο-μασονικό περιοδικὸ «Ἰλισός»[5] τὸ μασονικῶς (καὶ ἄλλως πως) μυθολογούμενο δισκοπότηρο τοῦ «ἁγίου Γκράαλ»!
Αὐτὸ ἀναφέρεται σέ εὐρύτερο ἄρθρο τῆς δίδος Μαρίας Σ. Θεοχάρη, Βυζαντινολόγου, περὶ τῶν πολύ περίεργων πνευματικῶν ἐπιρροῶν καὶ καταβολῶν, τὶς ὁποῖες εἶχε, λέγει, δεχθεῖ ὁ Ἀθηναγόρας. Ὁ σχοινοτενὴς τίτλος τοῦ δημοσιεύματος ἐκείνου εἶναι : «Οἱ μεγάλοι προσανατολισμοὶ τῆς Ὀρθοδοξίας. Στά 22 χρόνια τῆς Οικουμενικῆς Πατριαρχείας [sic] τοῦ Ἀθηναγόρα». Παρουσιάζουμε μερικὰ ἐνδεικτικά ἀποσπάσματα :
«Ἔτσι, ὁ δεσμώτης τοῦ Φαναρίου [ὁ Ἀθηναγόρας] ἐλευθέρωσε τὴν Ὀρθοδοξία ἀπὸ τὴ βαρειά, σχολαστική της πανοπλία τοῦ Μεσαίωνα (…)».
Τὸ ἄρθρο αὐτό στό περιοδικό «Ἰλισός» περὶ τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα, κλείνει μὲ τὰ ἑξῆς πολύ περίεργα καὶ λίαν ἀλλόκοτα :
«Λίγα χρόνια μετά τό Σχίσμα τοῦ 1054, ὁ διακαής πόθος γιά τὴν ἑνότητα τοῦ κόσμου [ποὺ εἶναι καὶ ὁ διακαής πόθος πάσης Μασονίας] δημιούργησε στή Δύση τὴν παράδοση τοῦ «ἁγίου Γκράαλ». Λείψανο ἱερὸ τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου [!] καὶ τοῦ Γολγοθᾶ, τὸ Ποτήριο τοῦ Γκράαλ, ἦταν τὸ σκεῦος, ἀπ’ ὅπου τὴν Πέμπτη ἐκείνη πρὸ τῶν Παθῶν κοινώνησε ὁ Χριστὸς μὲ τοὺς μαθητές του, κι ὅπου ἀργότερα ὁ Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἀριμαθαίας συνέλεξε τὸ αἷμα τοῦ Ἑσταυρωμένου. Στίς περιπέτειες τῆς ἱστορίας τὸ ἱερὸ σκεῦος χάθηκε. Ἕνας ἀσκητὴς μὲ καθαρὴ τὴν καρδιά, λέγει ἡ παράδοση [ποιά παράδοση;], πὼς θὰ ξαναβρεῖ τὸ κοινὸ αὐτὸ Ποτήριο τῆς ζωῆς (…). Ὁ ἐρημίτης τοῦ Φαναρίου, πιστὰ προσκολλημένος στήν προσευχὴ καὶ ἄσκηση, βρίσκεται ἐπὶ τὰ ἴχνη τοῦ κοινοῦ αὐτοῦ ποτηρίου [τοῦ Γκράαλ]»[6]!
5. Τό τεκτονικό «ποτήριο τοῦ Γκράαλ» ὡς «κοινό ποτήριο τῶν ἐκκλησιῶν».
Τί εἶναι, ὅμως, αὐτὸ τό «ποτήριο τοῦ Γκράαλ», ποὺ ἀναζητοῦσε ὁ Ἀθηναγόρας ὡς «κοινὸ ποτήριο τῶν ἐκκλησιῶν»;
Τήν ἀπάντηση θὰ μᾶς τὴν δώσουν τὰ ἴδια τὰ τεκτονικά κείμενα, ὅπως συνήθως.
Στό τεκτονικό περιοδικό «Πυθαγόρας»[7] τοῦ 1924, καὶ σὲ εἰδικὸ ἄρθρο ὑπὸ τὸν τίτλο : «Staring Cordelia, The mystic meaning of the Grail legend as the drama of the soul», (Στάρινγκ Κορντέλια, Ἡ μυστικιστική ἔννοια τοῦ θρύλου τοῦ Δισκοπότηρου τοῦ Γκράαλ ὡς τό δράμα τῆς ψυχῆς»[8] (Μινεάπολη, 1923), διαβάζουμε ἀποσπασματικά τά ἑξῆς :
«Οἱ περὶ τοῦ Γκράαλ (Graal) θρῦλοι βομβοῦν στήν λογοτεχνία. Ἡ ἱστορία τοῦ Ἀρθούρου καὶ τῶν ἱπποτῶν τῆς στρογγυλῆς τραπέζης, ἡ ἔρευνα πρὸς ἀνεύρεση τοῦ δισκοποτηρίου, ἀπό τό ὁποῖο ὁ Σωτήρ ἤπιε κατὰ τὸν μυστικὸ δεῖπνο κ.λπ. ἀνευρίσκονται στούς θρύλους τοῦ μεσαίωνα, [ὅπως] στό ἔξοχο μελόδραμα τοῦ Ριχάρδου Βάγκνερ (Richard Wagner) ‘’Πάρσιφαλ’’ (Parsifal)»…
Στήν Τεκτονική, ἐπίσης, Ἐγκυκλοπαίδεια[9] διαβάζουμε καί τά ἑξῆς «διαφωτιστικά» :
«Ἡ κύλιξ, τὸ κύπελλο, τὸ ἱερὸ ποτήριο ἢ Ἱερὸ Γκράαλ, εἶναι ἀνάλογα σύμβολα, πού ἀπαντοῦν σέ ὅλες τίς θρησκεῖες, ὅπως καὶ σέ ὅλα τὰ Δόγματα τῶν “μυστικῶν’’ ἑταιρειῶν. Χρησιμοποιεῖται καὶ στίς συμβολικές μυήσεις τοῦ 1ου, 18ου καὶ τοῦ 30οῦ βαθμῶν…» .
Ἔτσι, λοιπόν, ὅπως καὶ νά ‘χει τὸ πρᾶγμα, τὸ «ποτήριο τοῦ Γκράαλ» (ποὺ ἀναζητοῦσε τότε ὁ Ἀθηναγόρας καί ἀναζητᾶ σήμερα καί ὁ Βαρθολομαῖος, γιὰ νὰ εἶναι τὸ κοινὸ ποτήριο τῶν «ἑνωμένων ἐκκλησιῶν»), δὲν φαίνεται ἐπ’ οὐδενί νὰ εἶναι τὸ Ἅγιο Ποτήριο τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, τῆς Ὀρθοδόξου δηλαδή, στό ὁποῖο ἐνυπάρχει τό Τίμιο καί Πανάχραντο καί Ζωοποιό Σῶμα καί Αἷμα τοῦ Θεναθρώπου, καί τά Ὁποῖα μεταλαμβάνουν οἱ συνειδητοί Ὀρθόδοξοι πιστοί σέ κάθε Θεία Λειτουργία. Εἶναι, ὅμως, σίγουρα τὸ ποτήριο τῶν δαιμονίων, κατά τόν Ἀπόστολο Παῦλο : «Οὐ δύνασθε ποτήριον Κυρίου πίνειν καὶ ποτήριον δαιμονίων· οὐ δύνασθε τραπέζης Κυρίου μετέχειν καὶ τραπέζης δαιμονίων»[10], δηλ. «δέν μπορεῖτε νά πίνετε τό ποτήριο τοῦ Κυρίου καί τό ποτήριο τῶν δαιμονίων· δέν μπορεῖτε νά μετέχετε τῆς τραπέζης τοῦ Κυρίου καί τῆς τραπέζης τῶν δαιμονίων».
Ἑπομένως, νά ἀκόμη μία σοβαροτάτη δογματική αἰτία, ἔτσι ὥστε λαϊκοί καί κληρικοί νά ἀπομακρυνθοῦν ἀπό τούς σημερινούς μασονοοικουμενιστές ρασοφόρους, ἐφαρμόζοντας ὀρθῶς τήν θεόπνευστη, ἁγιοπνευματική, ἀποστολική, ἁγιοπατερική καί ἱεροκανονική διακοπή μνημονεύσεως – ἀποτείχιση.
[1] ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΒΕΡΚΙΟΣ, Ἡ Μασονία μέσα ἀπό αὐθεντικές πηγές. Παγκόσμια Κυβέρνηση. Παγκόσμια Θρησκεία, ἐκδ. ΤΌ Παλίμψηστον, Θεσσαλονίκη 2024, σσ. 386-394.
[2] Ἰλισός, τ. 73-74 (1969) 250-251.
[3] Ἰλισός, τ. 90 (1971) 482.
[4] Ἰλισός, τ. 92 (1972) 125-126.
[5] Ἰλισός, τ. 86 (1971) 106-113.
[6] Τὸ ἄρθρο αὐτὸ στὸ περιοδικό «Ἰλισὸς» ὑπογράφει, ὅπως προείπαμε ἡ κ. «Μαρία Σ. Θεοχάρη, Βυζαντινολόγος. Αὐτή φέρεται ἐπίσης καὶ ὡς Κυρία ἐπὶ τιμῇ σ’ ἕνα μακρύ κατάλογο μελῶν τοῦ παραμασονικοῦ «Τάγματος Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου». «Διεθνές Τάγμα τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου», Ἐνημερωτικὸν Δελτίον, ἔτος Α ́, τεῦχ. 1ο, σ. 34 (δεκαετίας 1970, ἀχρονολόγητο.
[7] Πυθαγόρας 1924, σ. 387.
[8] https://babel.hathitrust.org/cgi/pt?id=umn.319510016266469&seq=7
[9] ROBERT MACKOY, Cyclopedia of Freemasonry (ΡΟΜΠΕΡΤ ΜΑΚΟÏ, Τεκτονική Ἐγκυκλοπαίδεια), Δεκέμβριος 2019, Λήμματα: Γκράαλ, Κύλιξ, Δρυϊδικά Μυστήρια.
[10] A΄ Koρ. 10, 21.